Καλό μήνα!!!!

Καλό μήνα αγαπημένοι μου ηλεκτρονικοί φίλοι και φίλες!!!
Ηλιόλουστος μας μπήκε ο Φλεβάρης, και στην καλύτερη μέρα της εβδομάδας.
Για μένα η εβδομάδα που πέρασε είχε τρέξιμο, πολύ τρέξιμο, και απρόοπτα.
Εχθές για παράδειγμα, γύρισα σπίτι, ξεκουράστηκα λίγο, και ξεκίνησα για τη δεύτερη βάρδια, τα μαθήματα.
Στο πρώτο μάθημα, έφτασα πέντε λεπτά νωρίτερα, και εκεί που κατέβηκα από το αυτοκίνητο χαρούμενη - χαρούμενη, έφαγα ψυχρολουσία.
Κτυπώ το κουδούνι... τίποτα, νεκρό...
"Τι έγινε τώρα"; σκέφτομαι. Ξανακτυπώ... τίποτα, νεκρό.

Δυστυχώς, είναι τέτοια η κατασκευή του σπιτιού, ώστε, ανεβαίνεις καμιά διακοσαριά σκαλιά για να φτάσεις στην είσοδο του σπιτιού. Άρα αφού δεν άνοιγε η πρώτη πόρτα, δεν μπορούσα να ανέβω.
Εδώ, ο κάθε λογικός άνθρωπος θα σκεφτεί: "Και λοιπόν, γιατί δεν πήρε τηλέφωνο;"
Έλα όμως, που εγώ έχω πεισμώσει, και αρνούμαι να έχω κινητό!!!! Έχω δηλαδή ένα, αλλά είναι μονίμως αφόρτιστο. Ούτε τον αριθμό του δεν ξέρω.

Εκείνη την ώρα, κρατήθηκα να μην αυτο-μουντζωθώ, για το πείσμα μου αυτό.
"Κοίτα τώρα, σε τι μπελάδες μπαίνω για το καπρίτσιο μου" σκέφτηκα.
Στο μεταξύ, έβλεπα φως μέσα στο σπίτι, ενώ, το αυτοκίνητο τους ήταν παρκαρισμένο απ' έξω.
Άρα, ήταν μέσα, και άρα, από στιγμή σε στιγμή, θα έπαιρναν στο σπίτι μου τηλέφωνο, για να δουν γιατί δεν πήγα. Άρα, θα ανησυχούσε ο Γιάννης, γιατί ήξερε ότι είχα φύγει εδώ και ώρα από το σπίτ.
Άρα, δεν έπρεπε να φύγω, παρά μόνο να περιμένω, κάνοντας διάφορες σκέψεις και παρακλήσεις: "Κάνε Θεέ μου, να ανοίξουν και να με δουν"!
"Μα και αυτοί!!! Δεν τους κόβει να ανοίξουν και να δουν ότι έχω έρθει, αφού δεν αργώ ποτέ!!!"

"Πωωω αν με βλέπει κανείς τώρα, θα με περνάει για ηλίθια, έτσι όπως κάθομαι και περιμένω"
Αφού πέρασαν δεκαπέντε!!!!! βασανιστικά λεπτά,  ΑΝΟΙΞΕ Η ΠΟΡΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΕΙΔΑΝ.
ΟΥΦ!!!!!!!!!!!!

Ήταν λες και άνοιξε η πόρτα του παραδείσου!!! Πόση ανακούφιση ένιωσα!Δε θα έπαιρναν τηλέφωνο στο σπίτι, και ο Γιαννάκης μου δε θα ανησυχούσε. "Ευχαριστώ Θεέ μου" σκέφτηκα.
Τέλος καλό όλα καλά.
Εγώ όμως, θα μάθω τώρα να παίρνω το κινητό μαζί μου; Ποιος ξέρει χαχαχαχααααα
Φιλιά πολλά φίλοι μου!!!!
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, ΓΕΛΑΣΤΟ, ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ, ΓΕΜΑΤΟ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ!!!

Σας αφήνω, με ένα καταπληκτικό βίντεο, που αξίζει να δείτε. Κοιτάξτε πόσο αφ' υψηλού κοιτάνε αυτή την 47χρονη κυρία οι κριτές, και πώς αυτή, τους "βάζει στη θέση τους" στη συνέχεια.
Δεν είναι Υπέροχα τα δώρα του Θεού στον άνθρωπο, ειδικά όταν αυτός (ο άνθρωπος εννοώ) είναι τόσο ταπεινός, τόσο απλός;

Έρχονται Χριστούγεννα!!!!

Καλησπέρα αγαπημένοι μου φίλοι και φίλες!!!!
Τι κάνετε;
Για μένα έχει αρχίσει η πιο όμορφη περίοδος στο σχολείο!!! Ξεκινήσαμε κανονικά το Χριστουγεννιάτικο μας πρόγραμμα.
Πόσο το χαίρομαι!!!! Το γιατί είναι απλό. Γιατί βλέπω τη χαρά και τον ενθουσιασμό στα αγγελικά προσωπάκια των παιδιών μας!!!
Από εχθές αρχίσαμε να χτυπάμε και τα κουδουνάκια, σε ανύποπτο χρόνο,  χωρίς να μας βλέπουν τα παιδιά. Αυτό, για τα παιδιά, σημαίνει ότι περνάει ο Άη Βασίλης!!!! Ένα σας λέω. Πρέπει να είστε από μια μεριά, και να βλέπετε τον ενθουσιασμό στα παιδικά τους προσωπάκια, τα γεμάτα παιδική αφέλεια και αθωότητα!!!!  Σήμερα και εχθές που τα χτύπησα, όταν με είδανε μου φωνάξανε με ενθουσιασμό: "Κυρία Ροδούλα, πέρασε ο Άη Βασίλης!!! Ακούσαμε τα κουδουνάκια του!!!!"

Σήμερα, δραματοποιήσαμε το τραγούδι "Ρούντολφ το ελαφάκι" στην αγγλική του έκδοση. Εγώ ήμουν ο Rudolph, ένα παιδάκι ο Άη Βασίλης, και τα υπόλοιπα, τα άλλα ταρανδάκια.  Έβαλα λίγη κόκκινη σκόνη , απ' αυτές που γυαλίζουν, στη μύτη μου, και ήμουν έτοιμη. Πήραμε και κουδουνάκια, και στο τέλος μπήκαμε όλοι στο έλκηθρο του Άη Βασίλη. Τι ωραία που ήταν!!!
Όλον αυτό τον καιρό θα δραματοποιούμε Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, άλλα στα ελληνικά και άλλα στα Αγγλικά. Έχω φτιάξει από πέρσι και ένα έλκυθρο από μεγάλο χαρτόκουτο, για να μπαίνουμε μέσα, (ξετρελαίνονται μ' αυτό), έχουμε και διάφορες στολές, στο σχολείο, (ξωτικά, Άη Βασίληδες, Ταρανδάκια, δεντράκια κλπ) και θα ζούμε σε ένα παραμύθι.
Εύχομαι να καταφέρνουμε έστω και λίγο, να χαρίζουμε στα παιδάκια μας, όμορφες αναμνήσεις, που όταν θα μεγαλώσουν, θα τις ανακαλούν, και θα αναγαλλιάζει η ψυχούλα τους.
Από αύριο, ξεκινώ και τον Καρυοθραύστη, που στο τέλος δραματοποιούμε. Ανυπομονώ!!!! Χαίρομαι σαν μικρό παιδί!!!

Και.... επειδή δεν μπορώ να τελειώσω χωρίς μουσική, (ξέρετε την "τρέλα" μου πια), επέλεξα ένα απόσπασμα από τον "Καρυοθραύστη" του κύριου Τσαϊκόφσκι, όπως τον λέμε εμείς στο σχολείο, για να κλείσω την ανάρτησή μου. Με το υπέροχο βαλς των λουλουδιών, λοιπόν, σας καληνυχτίζω, και σας εύχομαι καλό ξημέρωμα!!!!

                          Με την αγάπη μου!!!

Η πιο όμορφη δουλειά του κόσμου!!!

Καλημέρα σας αγαπημένοι μου φίλοι!!!
Το ξέρετε πια, ότι τη δουλειά μου την υπέρ-αγαπώ. Μα είναι να μην την αγαπώ, με τόσες ψυχούλες, που μου δίνουν, όχι μόνο εμένα, αλλά και όλων των δασκάλων- την γνήσια αγάπη τους, τόσο απλόχερα, χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα; Ειλικρινά, πιο πολύ παίρνω εγώ από αυτά, παρά αυτά από εμένα. Η δουλειά μου είναι λουσμένη με φως!!!
Θα μου πείτε τώρα, και γιατί μας το λες; Μα για να μοιραστώ μαζί σας μια ζωγραφιά που μου χάρισε ο Νικόλας μου. Όλα αυτά τα χρόνια που εργάζομαι με παιδιά, είτε δημοτικού, είτε νηπιαγωγείου,  έχω μαζέψει πολλές ζωγραφιές, θησαυρό, για μένα.  Έχω ένα ειδικό ντοσιέ που τις βάζω μέσα.  Οι ζωγραφιές των παιδιών του δημοτικού,  έχουν και πολύ γλυκές αφιερώσεις, όμως αυτή η συγκεκριμένη, είναι τόσο γλυκιά, ειδικά σε συνδυασμό με τη συζήτηση που έγινε, και τη χαρά στο προσωπάκι του Νικόλα μου.
Με το που μπήκα λοιπόν στην τάξη την προηγούμενη Τρίτη, έτρεξε ολόχαρος κοντά μου, και μου την έδωσε:
"Κυρία Ροδούλα, αυτή τη ζωγραφιά την έφτιαξα για σένα!!!!!"
Την παίρνω εγώ, και ενθουσιασμένη του λέω:
"Ευχαριστώ πολύ Νικόλα μου. Είναι πολύ όμορφη. Ποιο είναι αυτό το παιδάκι, εσύ;"
"Όχι εσύ είσαι"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! μου απαντά.
"Νικόλα μου με έκανες πολύ ωραία!!!! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Θα τη στολίσω στο δωμάτιό μου"!!!
Κρίμα που δεν μπορείτε να δείτε τη χαρά στο προσωπάκι του, που τη συνόδευσε ένας βαθύς αναστεναγμός χαράς και περηφάνιας μαζί.

 Να' μαι  λοιπόν εγώ!!!! !!!!!!

Περιττό να σας πω, πως όποιος έρχεται σπίτι του τη δείχνω. Είναι τόσο τρυφερή, τόσο γλυκιά. 

Έχω άδικο λοιπόν που αγαπώ τόσο πολύ τη δουλειά μου;

Απολαύστε και μια προικισμένη φωνή, που ερμηνεύει μια θεία μελωδία!!!

Σας εύχομαι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!!!!!!!!!

Με την αγάπη μου!!!

Τα πιο ακριβά δώρα!!!!

Ποια είναι άραγε τα πιο ακριβά δώρα; Αυτά που αγοράζονται ακριβά; Και έχουν άραγε αυτά, μεγαλύτερη αξία για τον παραλήπτη, από τα άλλα, που αγοράζονται πιο φθηνά;
Να είναι άραγε, τα πιο ακριβά δώρα, αυτά που φτιάχνονται από το ίδιο το χέρι του δωρητή; Έτσι τυπικά, και από υποχρέωση, ήηη επειδή έτσι εξοικονομεί λεφτά; Εντάξει, και αυτά τα θεωρώ σημαντικά, μα όχι τα πιο ακριβά.
Να είναι άραγε τα πιο ακριβά δώρα, αυτά που φτιάχνονται από τον ίδιο το δωρητή, αλλά με
ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ, στη σκέψη του προσώπου που θα τα παραλάβει;
Ε ΛΟΙΠΟΝ ΝΑΙ!!! ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ  ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΑ ΠΙΟ ΑΚΡΙΒΑ ΔΩΡΑ!!!!
ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ Η ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ (ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΜΦΘΗΝΑ) ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΙ ΜΕ ΦΩΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΛΑΤΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΠΟΥ ΤΟ ΣΧΗΜΑΤΙΖΕΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ, ΠΟΥ ΝΙΩΘΕΙ Ο ΔΩΡΗΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ.

Τι; Αναρωτιέστε γιατί το παραλήρημα; χαχαχαχα

Σήμερα στο σχολείο, η Κάλλια μου, ένα κοριτσάκι από το μεγάλο τμήμα, μόλις μπήκα στην τάξη, σηκώθηκε επάνω ενθουσιασμένη, και τρέχοντας, ήρθε κοντά μου. Αυτό το βλέμμα με το οποίο με κοιτούσε, δεν υπάρχουν λόγια να σας το περιγράψω.
"Κυρία Ροδούλα, ΣΟΥ ΕΦΕΡΑ ΣΤΟΛΙΔΙ"!!!!!!!!!!!!!!!! φώναξε. (Πραγματικά, δεν μπορώ με λόγια να αποδώσω την έκφραση στο πρόσωπό της, και τον ενθουσιασμό της.
"Σ' ευχαριστώ πολύ αγάπη μου" απάντησα εγώ με τον ίδιο ενθουσιασμό.
"ΝΑ ΤΟ ΦΕΡΩ"; ρώτησε, και από τον ενθουσιασμό της, δεν μπορούσε να μείνει ακίνητη.
"Ναι"!!!!!
Δεν ήθελε δεύτερη κουβέντα. Έτρεξε στην τσαντούλα της, και γύρισε πίσω με ΑΥΤΟ!!!

η μπροστινή μεριά

Η πίσω μεριά

 

Γεμάτη ενθουσιασμό, μου έδωσε το στολίδι που είχε φτιάξει ΜΟΝΗ ΤΗΣ με τη βοήθεια της μαμάς.

Το πόσο συγκινήθηκα, δε λέγεται!!! Είναι ένα χριστουγεννιάτικο στολιδάκι, φτιαγμένο σε απλό χαρτί φωτοτυπικού. ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΣΜΕΝΟ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!!!! ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ.

"ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΚΑΛΛΙΑ ΜΟΥ, ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ ΠΟΛΥ"!!!

"ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΚΥΡΙΑ ΡΟΔΟΥΛΑ"; ρώτησε, κοιτώντας με κατευθείαν στα μάτια, προσπαθώντας να μαντέψει αν μου άρεσε.

"ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΣΤΟΛΙΔΙ ΠΟΥ ΠΗΡΑ ΠΟΤΕ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ. ΘΑ ΤΟ ΣΤΟΛΙΣΩ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΣΤΟΛΙΔΙ ΤΟΥ"

"ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΥΡΙΑ ΡΟΔΟΥΛΑ"!!!!

Διαβάσατε τι μου είπε ο άγγελος μου; Ευχαριστώ!

"ΕΓΩ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ"!!! είπα εγώ.

Η μέρα μου σήμερα ήταν ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ!!!

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΝΑ ΕΧΕΤΕ!

(Αύριο θα στολίσουμε το δέντρο μας)  

Καρυοθραύστης!!!

Όπως σας είχα υποσχεθεί, σήμερα ήηηηη καλύτερα απόψε, θα σας παρουσιάσω τη δραστηριότητα "καρυοθραύστης", που δουλεύω τις τελευταίες δυο εβδομάδες με τα παιδάκια μου.

Ο "καρυοθραύστης, είναι το μπαλέτο του Ρώσου συνθέτη Τσαϊκόφσκι. Το  συνέθεσε το 1892 βασιζόμενος στη διασκευή του παραμυθιού, "Ο Καρυοθραύστης και ο βασιλιάς των ποντικών" του Χόφμαν.

Μπήκα στην τάξη, εφοδιασμένη:

1. Με  μια συλλογή από φωτογραφίες του Τσαϊκόφσκι που βρήκα στο διαδίκτυο και τύπωσα: Όταν ήταν νέος, αλλά και μεγαλύτερος, καθώς και φωτογραφίες του με τη γυναίκα του, συνεργάτες του, αλλά και το σπίτι του, καθώς και δωμάτια από το σπίτι μουσείο όπως είναι σήμερα.

                                                                            

2. Με ένα σύντομο βιογραφικό του, προσαρμοσμένο στους μικρούς μου μουσικούς-για να μην τους κουράζω-, το οποίο αφηγήθηκα σαν παραμυθάκι.

3. Δυο καρυοθραύστες που είχα σπίτι, έναν κλασικό και άλλον ένα σε σχήμα κροκόδειλου, καθώς και ένα καλαθάκι με διάφορους ξηρούς καρπούς.

4. Το παραμύθι "Ο Καρυοθραύστης" όπως το διασκεύασα εγώ, αλλά και ένα εικονογραφημένο παραμύθι του καρυοθραύστη, το οποίο μου χρησίμευσε για την εικονογράφησή του. Από εκεί έδειξα στα παιδιά τους πρωταγωνιστές.
5. Ένα cd με αποσπάσματα από τον "καρυοθραύστη.

Ξεκίνησα το μάθημα, μιλώντας στα παιδιά για τον κύριο Τσαϊκόσφκι, και στη συνέχεια τους έδωσα τις πλαστικοποιημένες φωτογραφίες του, τις οποίες είδαν και παρατήρησαν με μεγάλο ενδιαφέρον.
Στη συνέχεια, τους είπα ότι έβαλε τη μουσική στο παραμύθι "Ο καρυοθραύστης".
Τα ρώτησα αν γνωρίζουν τι είναι ο καρυοθραύστης, και τους έδειξα τους δυο καρυοθραύστες. Σπάσαμε και ξηρούς καρπούς και τους φάγαμε χαχαχα και ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ!!!
Έβαλα στο cd player την εισαγωγή από το έργο, και άρχισα την αφήγηση.

(Με αυτή τη μουσική υπόκρουση, έκανα την αφήγηση)

"Είναι παραμονή Χριστουγέννων. Στο σπίτι της Κλάρας έχουν γιορτή. Όλα είναι στολισμένα χριστουγεννιάτικα, και στη μέση του σαλονιού, υπάρχει ένα πανέμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο....."

 Έπρεπε να βλέπατε με τι μεγάλο ενδιαφέρον, παρακολουθούσαν την εξέλιξη της ιστορίας. Ειδικά όταν ο αδερφός της Κλάρας της έσπασε τον καρυοθραύστη της -χριστουγεννιάτικο δώρο από το νονό της- ή όταν ο βασιλιάς των ποντικών, νίκησε τον πρίγκηπα καρυοθραύστη της.

Στο τέλος μαγεύτηκαν με τον γυάλινο δράκο, που ταξίδεψε την Κλάρα και τον πρίγκηπά της στο μαγεμένο δάσος, αλλά και με τη νεράιδα των ζαχαρωτών, όπως και το δάσος με τα λουλούδια.
Όταν η αφήγηση τελείωσε, ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ:
Επέλεξα ανάμεσα από τα παιδιά, ένα κοριτσάκι για Κλάρα, και ένα αγοράκι για πρίγκηπα καρυοθραύστη. Άλλο κοριτσάκι ήταν η νεράιδα των ζαχαρωτών, ενώ τα υπόλοιπα ήταν τα μισά ζαχαρωτά, και τα άλλα μισά λουλούδια.
Αφού τα έντυσα με κατάλληλα ρούχα, από τη γωνιά θεάτρου μας, -εδώ ο ενθουσιασμός τους βρισκόταν στο ζενίθ του- ξεκίνησε η δραματοποίηση.
Για να εξυπηρετήσω τις ανάγκες της τάξεις, και να μη μείνει κανένα παιδάκι παραπονεμένο, έκανα μια αυθαιρεσία, και είπα στα παιδιά, ότι η νεράιδα των ζαχαρωτών, με τη μαγική της σκόνη ζωντάνεψε τα λουλουδάκια και όλοι μαζί, νεράιδα, ζαχαρωτά, λουλούδια, Κλάρα και πρίγκηπας καρυοθραύστη, χόρεψαν το βαλς των λουλουδιών.
Κάθισαν λοιπόν όλα τα λουλούδια σε κύκλο, το  cd άρχισε να παίζει το βαλς των λουλουδιών, και η δραματοποίηση άρχισε.

Όση ώρα ακουγόταν η άρπα, η νεράιδα των ζαχαρωτών  έριχνε (και καλά) μαγική σκόνη στα λουλούδια, και αυτά, ένα-ένα με τη σειρά του, σηκώνονταν όρθια. Στο τέλος, έγιναν ζευγαράκια και χόρεψαν με την ψυχή τους το βαλς των λουλουδιών. Φυσικά χόρευα κι εγώ μαζί τους, πηγαίνοντας από ζευγάρι σε ζευγάρι.
Ήταν μια απόλαυση να τα βλέπεις να χορεύουν με τόση χαρά, και να ζουν το παραμύθι.
Με το τέλος της μουσικής, όλα τα παιδιά κάθισαν και πάλι στον κύκλο, ενώ η Κλάρα πήγε στο Χριστουγεννιάτικο δεντράκι της τάξης, και έκανε ότι κοιμάται από κάτω.

Ήταν σκέτη μαγεία!!! Το δραματοποιήσαμε τρεις φορές στο ίδιο μάθημα, για να αλλάζουν οι ρόλοι. Τα παιδάκια ήθελαν κι άλλη, αλλά η ώρα είχε τελειώσει δυστυχώς.

(Ο χορός της νεράιδας των ζαχαρωτών)

Στο επόμενο μάθημα, κάναμε μια μικρή επανάληψη για τον κύριο Τσαϊκόσφκι και τη ζωή του, τους καρυοθραύστες, δεν μπορούσαμε να μη σπάσουμε ξανά ξηρούς καρπούς και να φάμε χαχαχαα, και στη συνέχεια, διηγηθήκαμε μαζί το παραμύθι. Άφηνα επίτηδες κενά στην αφήγηση, τα οποία συμπλήρωναν τα παιδιά. Π.χ. "Είναι παραμονή...........(Χριστουγέννων), και στο σπίτι της Κλάρας έχουν γιορτή. Ο νονός της, της έφερε για δώρο έναν................(καρυοθραύστη) κλπ κλπ.

Φυσικά το μάθημα τελείωσε και πάλι με δραματοποίηση, όπου άλλα παιδάκια ήταν αυτή τη φορά η Κλάρα και ο πρίγκηπας καρυοθραύστης.

Αυτή την ανάρτηση την αφιερώνω εξαιρετικά, στον αγαπητό μου διαδικτυακό  φίλο και συνάδελφο "Λάμπρο", για να προλάβει να κάνει αυτή τη δραστηριότητα πριν το κλείσιμο των σχολείων, αλλά και στην καινούρια μου μικρή φίλη Δήμητρα, για να απολαύσει τις σκηνές από τον καρυοθραύστη.

 ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΜΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΙ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΕΣ!!!

Μυρίζουν Χριστούγεννα!!!

Πώς πάτε αγαπημένοι μου φίλοι και φίλες;

Εγώ σήμερα δεν έχω απογευματινά μαθήματα, και χαλαρώνω λίγο.

Είμαι μόνη μου σπίτι, έφτιαξα το τσαγάκι μου, που το πίνω σε μια ωραία Χριστουγεννιάτικη κούπα, έβαλα στο Cd player Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, και απολαμβάνω...

Σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας πώς περνάμε αυτό τον καιρό στο σχολείο. Να σας μεταφέρω -αν τα καταφέρω- το γιορτινό κλίμα που επικρατεί.

Λοιπόν, περνάμε ΥΠΕΡΟΧΑ, ΤΕΛΕΙΑ κουραστικά βέβαια, και λίγο αγχωτικά για να τα προλάβουμε όλα, αφού η γιορτή μας είναι το Σάββατο, αλλά ΤΕΛΕΙΑ!!!

Τα παιδάκια  της κάθε τάξης, έχουν ήδη στολίσει με τις δασκάλες τους το Χριστουγεννιάτικο δέντρο τους, οι πίνακές μας έχουν φορέσει τα Χριστουγεννιάτικά τους, οι χειροτεχνίες δίνουν και παίρνουν, αλλά και οι πρόβες για τα Χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια που θα πούμε βρίσκονται στο φόρτε τους.

Το τι μπορούν να καταφέρουν αυτοί λιλιπούτειοι μουσικικοί, δεν μπορείτε να το φανταστείτε. Πραγματικά, συμπεριφέρονται σαν επαγγελματίες μουσικοί. Η ωριμότητα με την οποία τρίχρονα και τετράχρονα παιδάκια, συνεργάζονται μαζί μου, και ακούνε όλες τις οδηγίες, για το, με ποια βήματα θα περπατάνε με το κρουστό τους όργανο (βήματα ονομάζουμε τις αξίες), και για το τι κινήσεις θα κάνουν, είναι εντυπωσιακή.

Κάθε μέρα, κάποια δακάλα περνάει -χωρίς να τη δουν τα παιδιά- έξω από τις τάξεις, κτυπώντας κουδουνάκια, και τα παιδιά ενθουσιασμένα φωνάζουν "Ο Άη Βασίλης"!!!!!. Τρελαίνομαι να μπαίνω μέσα στις τάξεις μετά τα κουδουνάκια, και να μου λένε ενθουσιασμένα: "Κυρία Ροδούλα ακούσαμε τον Άγιο Βασίλη"!!!! "Αλήθεια;" λέω εγώ ανήξερη τάχα.

Τις προάλλες, φτιάχναμε κάτι χριστουγεννιάτικα δεντράκια, και βάζαμε χρυσόσκονη, και γω κάποια στιγμή, έτσι αυθόρμητη καθώς είμαι, πήρα τη σκόνη που είχε πέσει στο τραπέζι, και την άπλωσα πάνω στο πρόσωπό μου. Έμειναν και με κοιτούσαν με μια έκφραση στο πρόσωπο που έδειχνε ότι τους άρεσε αυτό που έβλεπαν, και μου λένε: "Κυρία Ροδούλα, πήγε χρυσόσκονη στο πρόσωπό σου"!
"Ε, είμαι η χριστουγεννιάτικη δασκάλα" τους λέω, και τους άρεσε τόσο πολύ, που το επαναλάμβαναν  συνέχεια.  "Η κυρία Ροδούλα είναι η Χριστουγεννιάτικη δασκάλα"
Ευτυχώς δε με μιμήθηκαν χαχαχαχα.

Σήμερα, δραματοποιήσαμε το "We wish you a merry X'mas".

Είπαμε  ότι είμαστε στην Αγγλία, εδωσα σε κάθε παιδί από ένα τριγωνάκι, κι εγω πήγα στη γωνιά με την κουζινούλα, που και καλά ήταν το σπίτι μου και γω ήμουν η νοικοκυρά.

Όταν τους έκανα νόημα ήρθαν όλα μαζί καταχαρούμενα (το ζούνε παιδί μου, νόμιζαν στ' αλήθεια ότι γινόταν αυτό) κτύπησαν την πόρτα, εγώ τους άνοιξα και αυτά άρχισαν να μου τραγουδάνε κτυπώντας ενθουσιασμένα τα τριγωνάκια τους:

               We wish you a Merry Xmas......

Στο σημείο που λέει το τραγούδι          "Now bring us some figgy  pudding...

εγώ πήρα ένα πιάτο, και καλά τους μοίρασα πουτίγκα με σύκα. Το πώς την έφαγαν και την απόλαυσαν και ζητούσαν κι άλλη χαχαχαχα δε λέγεται.

Ακόμα και με την τάξη των δίχρονων, η δραματοποίηση αυτή είχε μεγάλη επιτυχία.

Αύριο θα φτιάξουνε όλες οι τάξεις κουραμπιέδες!!!

Σε άλλη ανάρτηση, (για να μη σας κουράζω άλλο τώρα) θα σας διηγηθώ για τη δραματοποίηση που κάνουμε του Ρούντολφ, αλλά και τη ακρόαση και δραματοποίηση  του "καρυοθραύστη" του Τσαϊκόφσκι.

Προσεχώς λοιπόν αναμείνατε χαχαχα.

Σας εύχομαι ένα όμορφο απόγευμα.

Παιδάκια, αυτοί οι επιγειοι άγγελοι!!!

Ξέρετε πόσο ευλογημένη αισθάνομαι που δουλεύω με παιδάκια; Μπαίνοντας στο σχολείο κάθε μέρα, είναι σαν να μπαίνω σε ένα άσυλο, που λειτουργεί σαν ασπίδα προστασίας της ψυχής μου, από όλα όσα με στεναχωρούν. Τον τελευταίο καιρό, από όλες αυτές τις δυσάρεστες εξελίξεις στη χώρα μας.
Βλέποντας τα ματάκια τους, ακούγοντας το αθώο γέλιο τους, και νιώθοντας αυτή την ανιδιοτελή αγάπη που μου προσφέρουν,  ξεχνάω τα πάντα, και νιώθω μια εσωτερική εφορία και γαλήνη.
Αυτές τις μέρες, στο σχολείο, μέσα από το μάθημα της μουσικής και των αγγλικών, δουλεύουμε τη σπορά,.
Θέλω λοιπόν να μοιραστώ μαζί σας, μια διδακτική ώρα. Να δείτε κι εσείς, πόσο όμορφα και ξέγνοιαστα περνάμε.
Αφού μιλήσαμε για το πώς φυτεύουμε ένα σποράκι, πώς το φροντίζουμε και πώς μεγαλώνει,
 δραματοποιήσαμε τα σποράκια.
Εγώ ήμουν η αγρότισσα και τα παιδάκια ήταν, κάποια από αυτά τα σποράκια, κάποια ο ήλιος, κάποια ο αέρας, και κάποια τα σύννεφα με τη βροχή.
Απαραίτητα εφόδια, τα υφάσματα. Εμ τι, έτσι απλά τα κάνουμε νομίζετε; χαχαχα
Απλώσαμε στο πάτωμα ένα μεγάλο καφέ ύφασμα για χώμα, τα σποράκια ντύθηκαν με διάφορα χρώματα υφασμάτων, ο ήλιος με κίτρινο, ο αέρας με μπλε (αυτό σκέφτηκα) και τα συννεφάκια με άσπρο.
Και η δραματοποίηση ξεκίνησε. (κρίμα που δεν μπορώ να σας βάλω φωτογραφίες,γιατί βγάζουμε αρκετές, όμως δεν είναι σωστό να αναρτώ τα παιδάκια. Δεν πειράζει, ελπίζω να είμαι αρκετά περιγραφική)
Από πρίν είχα κάνει τη μουσική επιλογή: διάφορα κομμάτια Μότσαρτ και Τσαϊκόφσκι, γρήγορα, με ένταση, αργά κλπ.
Πρώτα έσκαψα και καλά το χώμα με τη συνοδεία μιας γλυκιάς μελωδίας του Μότσαρτ, και στη συνέχεια φύτεψα τα σποράκια μου. (έπρεπε να ήσασταν από μια μεριά και να τα βλέπατε τι όμορφα που κουλουριάστηκαν πάνω στο καφέ ύφασμα -χώμα-.
Στη συνέχεια με μια γλυκιά μελωδία, ήρθε ο ήλιος και τα ζέστανε, ενώ όταν το μουσικό κομμάτι άλλαξε (μεγαλύτερη ένταση) ήρθαν τα συννεφάκια και τα πότισαν.

                                       
                                           (Με το συγκεκριμένο απόσπασμα, ήρθε ο ήλιος, περπάτησε ανάμεσα στα παιδιά-σποράκια, και με τα χέρια του για αχτίδες ζέστανε τα σποράκια)

(Με ένα μέρος από αυτό το απόσπασμα, τσάπισα και φύτεψα τα σποράκια μου. Στα σημεία με τη μεγαλύτερη  ένταση, παρίστανα  την κουρασμένη)

Και τότε, σιγά σιγά με τη συνοδεία αργής και χαρούμενης μελωδίας, τα σποράκια άρχισαν να μεγαλώνουν και να μεγαλώνουν, (σηκώνονταν αργά-αργά) και να βγάζουν φύλλα (άπλωναν τα χεράκια τους προς τα πλάγια, και τα κουνούσαν πάντα στο ρυθμό της μουσικής).

(Με το απόσπασμα αυτό, από τον καρυοθραύστη του Τσαϊκόφσκι, έσκασαν μέσα από το χώμα τα σποράκια και αργά-αργά μεγάλωσαν και έβγαλαν φύλλα, για να καταλήξουν να χορεύουν ευτυχισμένα μέσα στο χωράφι)

Και τότε ήρθε και ο αέρας (γρήγορη μουσική) και φύσηξε, και αυτά, κουνιόντουσαν μέχρι που σταμάτησε ο αέρας, και ξανάρχισαν να χορεύουν μεταξύ τους χαρούμενα με το προηγούμενο κομμάτι του τσαϊκόφσκι, εως ότου εγώ σταματούσαν τη μουσική, και τελείωνε η δραματοποίηση.

(Η αρχή του μουσικού αυτού κομματιού του Τσαϊκόφσκι από την ωραία κοιμωμένη, αποτέλεσε τον αέρα)

Το πόσες φορές, μου ζήτησαν να το ξαναπαίξουμε δεν μπορείτε να το φανταστείτε. Το επαναλάβαμε αρκετές φορές αυτές τις μέρες, για να περάσουν όλα τα παιδιά από όλους τους ρόλους. Ακόμη και τα πιο ζωηρά, κάθισαν ήσυχα, για να παίξουν χαχαχα.
Την δραστηριότητα αυτή, μπορούν να την κάνουν και δάσκαλοι αλλά και νηπιαγωγοί, ακόμη και γονείς με τα δικά τους παιδιά στο σπίτι. Θα προσθέσουν στο ενεργητικό τους στιγμές χαράς, και  θα διασκεδάσουν με τα παιδάκια τους.

                 ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!!!

Ειν' όμορφο να σ' αγαπούν, μα πιο ωραίο ν' αγαπάς κι εσύ!!!

Αυτή η όμορφη φράση του τίτλου της ανάρτησής μου, είναι από ένα ποιηματάκι που είπε η Μαρία, η μεγάλη μου κόρη, σε μια Χριστουγεννιάτικη γιορτή στο νηπιαγωγείο της. Μου άρεσε τόσο πολύ, που έχει τυπωθεί μέσα στο μυαλό μου. Η αγάπη, με όποια μορφή και αν τη δείξεις, σε γεμίζει εσωτερική χαρά. Τώρα γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Θα σας πω.

Σας έχω πει, πολλές φορές ότι στο σχολείο που δουλεύω, έχω καταπληκτικές συναδέλφους. Μια από αυτές, την προηγούμενη Δευτέρα έφερε σε όλες μας μπομπονιέρες από τη βάφτιση του μικρού ανιψιού της. Μια παρένθεση εδώ, γιατί πραγματικά αξίζει. Για γλυκάκι είχαν δώσει μια σοκολάτα μεγάλη, σαν "ιον" μεγάλη στο μέγεθος, που ήταν τυλιγμένη με γαλάζιο περιτύλιγμα, το οποίο έγραφε το όνομα του παιδιού πάνω! Ήταν εξαιρετική ιδέα, γι' αυτό και το ανέφερα.

Που λέτεεεε, χωρίς δεύτερη σκέψη, συμφωνήσαμε να πάρουμε όλες μαζί ένα κοινό δώρο για το παιδάκι. Όλη λοιπόν την εβδομάδα, επικρατούσε στο σχολείο ένα σιγοψιθύρισμα, και μια έξαψη χαράς, για να μαζευτούν τα λεφτά, να κανονίσουμε ποια μπορούσε να το πάρει, και ποια θα αναλάμβανε να φτιάξει την καρτούλα. Βέβαια  την καρτούλα, ασυζητητί θα την έφτιαχνε μια συγκεκριμένη συνάδελφος μου, που είναι καλλιτέχνιδα - χωρίς υπερβολή-. Το τι φτιάχνει αυτή η κοπέλα είναι απίστευτο. Την έχω τρελάνει να φτιάξει blog, και νομίζω θα την καταφέρω, γιατί μου είπε ότι το ίδιο της λέει και η αδερφή της.
Εχθές λοιπόν αγοράστηκε το δωράκι - ένα καταπληκτικό σετ παντελονάκι μπλούζα- και σήμερα το πρωί η καλή μας συνάδελφος το έφερε στο σχολείο. Μέχρι τις οχτώ που ήρθε η ανυποψίαστη για όλα αυτά συνάδελφος-θεία του παιδιού, συμπληρώσαμε το κείμενο στην ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ καρτούλα καλλιτέχνημα που έφτιαξε η συνάδελφός μας, και γράψαμε η καθεμιά το όνομά της.

Όταν η θεία ήρθε, και της παραδώσαμε το δωράκι για το μωρό, συγκινήθηκε πολύ. Εμείς από την άλλη χαρήκαμε τόσο πολύ για την επιτυχία του στόχου μας, που όλη την υπόλοιπη μέρα ήμασταν ιδιαίτερα ευδιάθετες. Γενικότερα όμως, όλη αυτή η διαδικασία της "συνωμοσίας" από τη Δευτέρα, μας κρατούσε σε μια  ιδιαίτερα καλή διάθεση.
Εμένα γενικότερα μου αρέσει ιδιαίτερα να κάνω εκπλήξεις σε αγαπημένα μου  πρόσωπα. Μπορεί κάποιες φορές να κουράζομαι μέχρι να ολοκληρωθεί, αλλά αυτό που νιώθω μετά, δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια.
ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ.

Υ.Γ. Γιατί μόνο λίγοι σχολιάσατε την προηγούμενη μου ανάρτηση; ε; ε; ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ; (χαχαχα)

Εικόνες από την καθημερινότητά μου

Αγαπημένοι μου φίλοι ,  θέλω να μοιραστώ μαζί σας, μια μέρα μου στο σχολείο.
Θα το έχετε καταλάβει πια, ότι ευτυχία για εμένα, εκτός από την οικογένειά μου, είναι και το επάγγελμά μου.
Τα τελευταία χρόνια που δουλεύω με πιο μικρά παιδάκια, γεύομαι μια καινούρια γλυκιά χαρά. Τη χαρά του να συνυπάρχεις με λιλλιπούτιους συνανθρώπους σου.
Θέλω λοιπόν να μοιραστώ μαζί σας, στιγμές στον παιδικό σταθμό, τώρα που είναι αρχή της σχολικής χρονιάς, και τα παιδάκια μας, (τα καινούρια όχι τα περσινά) περνούν από το στάδιο της προσαρμογής.
Είναι τόσο γλυκά θεέ μου!!

Όταν ένα παιδάκι της ηλικίας των δυο, τριών, ακόμη και τεσσάρων χρόνων, αφήσει για πρώτη φορά το σπίτι του, το οικογενειακό του περιβάλλον, και ειδικά τη μαμά του, και έρθει  στον παιδικό, περνάει από μια περίοδο προσαρμογής. Άλλο την περνά πιο εύκολα και άλλο δυσκολότερα. Και το καθένα με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Φυσικά έχουμε πολλά κλάματα, που τα αντιμετωπίζουμε όλες μας, με πολλήηηηη ΑΓΑΠΗ και ΥΠΟΜΟΝΗ.
Σήμερα λοιπόν η Ρένα (φανταστικό όνομα), που είναι δύο χρονών, ενώ κάθε μέρα έρχεται στο σχολείο με ένα δυο μικροκουκλάκια στο χεράκι -είναι ο συνδετικός κροίκος με το σπίτι- σήμερα ήρθε με μια μεγάλη κούκλα-φραουλίτσα, που ήταν ίσα με αυτήν στο μπόι σχεδόν (χα,χα) και ήθελε συνέχεια να κρατάει την κούκλα στο ένα χέρι, την τσάντα της στο άλλο, και μια μικρή εικονίτσα με το Σταυρό . Πραγματικά ήταν τόσο γλύκα, να την βλέπεις να περπατάει με όλα αυτά αγκαλιά.

Η Παντελίτσα πάλι (φανταστικό όνομα), από εχθές άρχισε να με ρωτάει:
"Γιατί η μαμά πάει στο γραφείο";
"Γιατί πρέπει να δουλέεεψει, να πάρει λεφτάαα, και να αγοράσει στην Παντελίτσα της ρουχαλάαακια, παπουτσάαακια, και φαγητό" λέω εγώ
"Μα, μα, μα εγώ έχω, δε θέλω άλλα" λέει η Παντελίτσα
"Ναι αλλάαα το γαλατάκι δεν τελειώνει και αγοράζει άλλο η μαμά";
"Ναι"
"Το ψωμάκι δεν τελειώνει και αγοράζει άλλο η μαμά";
"Ναι"
"Το τυράκι";
"Ναι, και η φέεεετα" λέει η Παντελίτσα.(χαχαχαχα)
"Ε, γι' αυτό πάει στο γραφείο η μαμά αγάπη μου"
Όσο και αν σας φανεί αστείο, η ίδια συζήτηση έγινε εχθές και σήμερα καμιά δεκαριά φορές. Και άντε πάλι από την αρχή: "Γιατί η μαμά πάει στο γραφείο";
Η Ασπασία (φανταστικό όνομα, μα που τα βρίσκω κι εγώ χαχαχα) πάλι, έκλαιγε τόσο δυνατά στον κύκλο, που δεν μπορούσα να ακουστώ και της λέω:
"Ασπασία μου, δεν με ακούνε τα παιδάκια τόσο δυνατά που κλαις"
Και η Ασπασία με ένα ύφος σαν μεγάλου -παρόλο που είναι μόλις δυόμισι, μου λέει:
"Θέλω τη μαμάααα"
"Ναι αγάπη μου το ξέρω, έλα να παίξουμε μαζί μέχρι να έρθει η μαμά"
Η Ασπασία σταμάτησε, αλλά κατά διαστήματα θυμόταν τη μανούλα και έκλαιγε.
Δυο κοριτσάκια, πάλι στην ηλικία των δυόμισι, έκλαιγαν και τα δυο στον καναπέ, και έτσι όπως είχα καθίσει δίπλα τους και τα χάιδευα, σταματάει το ένα το κλάμα, γυρνάει προς το άλλο και του λέει:

"Μην κλαις, θα έρθει η μαμά" Μου ήρθε να τα "φάω".
Φυσικά είναι θέμα ημερών να συνηθίσουν τη νέα πραγματικότητα, και να έρχονται με μεγάλη χαρά στο σχολείο τους, αλλά προς το παρών είμαστε στο μεταβατικό στάδιο που θέλει χρειάζεται πολλήηη ΑΓΑΠΗ  από τη μεριά μας.
Αλήθεια τώρα πείτε μου, δεν είμαι ΠΑΑΑΡΑ ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΗ που βρίσκομαι ανάμεσα σε αυτούς τους επίγειους αγγέλους, που μόνο τα φτερά τους λείπουν; Ε;

Ελπίζω να μη σας κούρασα.

Όγδοη μέρα διακοπών

Γεια σας καλοί μου φίλοι πώς είστε;
Σήμερα, πήγαμε για πρώτη φορά θάλασσα!!
Επιτέλους τελείωσε η πρώτη φάση των εξωτερικών  δουλειών, και καταφέραμε να πάμε σε μια κοντινή μας παραλία. Εγώ, ο Γιάννης και η Σταυρούλα.
Ήταν τέτοια η χαρά μου που μόλις την είδαμε από μακριά, άρχισα να χειροκροτώ μέσα στο αυτοκίνητο, συνοδεύοντας το χειροκρότημα μου με φωνητικά: "Θα-λασ-σα, θά-λασ-σα". Φυσικά με μιμήθηκε και η Σταυρούλα, οπότε φαντάζεστε τον καημένο το Γιάννη τι έπαθε χαχαχα

Μόλις φτάσαμε και "ξεπεζέψαμε",  βγάλαμε ότι επιπλέον και πέσαμε με μεγάλη χαρά στη θάλασσα. Αλήθεια τι θείο δώρο είναι αυτό!!!  Τι δροσιά!!! Κολύμπησα κολύμπησα κολύυυυυυυμπησα, μέχρι που ένιωσα ότι γυμνάστηκα αρκετά. Έκανα και τις βουτιές μου. Κάποια στιγμή, εκεί που στεκόμασταν απλά στο νερό και χαζολογούσαμε με το Γιάννη, νιώθω ένα δυνατό πόνο στον αριστερό βραχίονα. Σαν να έπεσε το χέρι μου σε κάκτο, και να μου  μπήκαν χίλια αγκαθάκια μαζί. "Αου, άου" έκανα σιγά για να μη γίνω και ρεζίλι, αλλά ο Γιάννης δεν έδωσε σημασία. "Το χέρι μου, σαν να με τσίμπησε κάτι" είπα στο Γιάννη, αλλά επειδή του κάνω αρκετές πλάκες συχνά, αφού ζήτησε να δει το χέρι μου, και δε φαινόταν τίποτα δε με πίστεψε. "Ναι, καλά" μου είπε. "Αλήθεια λέω" είπα γελώντας, και φυσικά τώρα είναι που δε με πίστεψε.  Δεν το ξαναανέφερα, παρόλο που συνέχιζε να πονάει, χωρίς όμως να φαίνεται τίποτα.

Μόλις βγήκα από το νερό ως διά μαγείας το χέρι μου γέμισε κάτι μπιμπίκια που μεγάααλωσαν και έμοιαζαν με φουσκάλες.   Και τότε με πίστεψε και ο Γιάννης. "Είδες που έλεγα αλήθεια" είπα γελώντας. Για λίγη ώρα αναρρωτιόμασταν  οι τρεις μας τι να ήταν,, κι εγώ, αφού δεν έγινε κάτι φοβερό όπως καμια αλλεργία, το προσπέρασα. Ο Γιάννης και η Σταυρούλα κάθε τρεις και λίγο ήθελαν να βλέπουν την εξέλιξη, αλλά εγώ τους καθησύχαζα ότι όλα καλά δεν είναι τίποτα τελικά.
Κάναμε την ηλιοθεραπεία μας με τη Σταυρούλα, να μαυρίσουμε και λίγο που είμαστε ακόμη σαν γάλα, και στη συνέχεια αρχίσαμε να περπατάμε κατά μήκος της παραλίας για να βρούμε κοχυλάκια. Ούτε ένα δε βρήκαμε. Αντί αυτών, είδα σε κάποια στιγμή έναν κύριο, που κατευθυνόταν προς μια κοπέλλα, κρατώντας αμμωνία. Μόλις την είδα εγώ, και αφού ακόμη το χέρι έτσουζε, έτρεξα: "Συγγνώμη είστε ναυαγοσώστης"; ρώτησα. "Όχι, αλλά πες μου" μου λέει. "Αυτό" λέω εγώ και δείχνω το γεμάτο φουσκάλες χέρι μου. "Ααα ήρθες στο σωστό μέρος, και η κοπέλα το ίδιο πρόβλημα έχει" μου είπε, ενώ η κοπέλα μου έδειξε το πανομοιότυπο χέρι της. Χαχαχα πλάκα είχαμε. Τσούχτρα μας είχε τσιμπήσει τελικά και τις δυο. Έβαλα αμμωνία, και όταν ολοκληρώσαμε τη βόλτα μας, γυρίσαμε στη θέση μας. Παίξαμε ρακέτες και μετά ο Γιάννης τράβηξε καμιά εκατοστή φωτογραφίες, αφού είναι χομπίστας φωτογράφος. Εγώ με τη Σταυρούλα κάναμε κι άλλη ηλιοθεραπεία.
Εγώ έπιασα να παρατηρώ τι άλλο, δυο παιδάκια φυσικά που ήταν μπροστά μου. Πλάκα που είχαν!!! Το ένα -αγοράκι- ήταν γύρω στα πέντε και το άλλο-κοριτσάκι-γύρω στα 2,5. Το μεγάλο λοιπόν έμπαινε μπροστά από το μικρό, και με το κορμάκι του, του έκοβε το δρόμο. Όπου και να προσπαθούσε να πάει το μικρό, έβρισκε το σώμα του μεγάλου, εμπόδιο στο δρόμο του. Χαχαχα ήταν τόσο αστείο το θέαμα. Στην αρχή νόμισα ότι ζήλευε το μικρό του αδερφάκι και γι' αυτό το ταλαιπωρούσε, αλλά στη συνέχεια κατάλαβα, ότι η μαμά του μπήκε με μια άλλη κυρία στο νερό, και το άφησαν να το φυλάει. Και απ' ότι φαίνεται, το πήρε πολύ πατριωτικά. Το γέλιο που κάναμε με τη Σταυρούλα δεν περιγράφεται.

Κάπως έτσι πέρασε η ώρα και πήραμε το δρόμο της επιστροφής, νιώθοντας μια εσωτερική χαρά . Κουβαλούσαμε μαζί μας τον ήχο του κύμματος που έσκαγε στην ακροθαλασσιά, το βαθύ γαλάζιο της θάλασσας. καιιιιι τις φουσκάλες μου, που εντομεταξύ είχαν βελτιωθεί πολύ μετά την αμμωνία.
Ανυπομονώ για την επόμενη εξόρμηση σε κάποια κοντινή παραλία.
Μέχρι τότε να ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ!!!

Δεύτερη μέρα διακοπών!

Καλημέρα σας καλοί μου φίλοι.
Χα,χα,χα μην νομίζετε ότι θα σας ζαλίζω κάθε μέρα με αναρτήσεις του τύπου: 3η μέρα διακοπών, 4η μέρα διακοπών κλπ. Όχι, απλά ήθελα να σας διηγηθώ για το πώς πέρασα εκεί στο γραφείο Β΄βάθμιας εκπαίδευσης, που πήγα για να κάνω την αίτησή μου, αυτήν που σας έλεγα εχθές, θυμάστε;
Ξύπνησα λοιπόν πρωί πρωί -επτά και τέταρτο δηλαδή-, ήπια το καφεδάκι μου με το Γιαννάκη μου στη βεράντα, ετοιμάστηκα, πήρα την αίτηση που εκτύπωσα και συμπλήρωσα από εχθές, -ευτυχώς που υπάρχει και το internet- λούστηκα τα αντηλιακά, πήρα το μπουκαλάκι μου με το καταπαγωμένο νερό -που μέχρι να γυρίσω είχε γίνει τσάι, μπήκα στο αυτοκινητάκι μου με το aircondition, και ξεκίνησα.

Πάρκαρα λίγο πιο μακρυά απ΄ότι έπρεπε -λόγω λάθος υπολογισμού της θέσης του γραφείου-, και έτσι περπάτησα γύρω στο δεκάλεπτο. Δεν πειράζει όμως, γιατί έτσι κι αλλιώς τρελαίνομαι για περπάτημα. Εννέα και δέκα ήμουν στο γραφείο. Τι ευτυχία!!! ΜΟΝΟ ΤΡΙΑ ΑΤΟΜΑ ΠΡΟΗΓΟΥΝΤΑΝ!!! (Κούνια που με κούναγε...)

 Τα καλημέρισα, έφερα ένα γύρω την αίθουσα αναμονής και κάθισα. Ξέρετε, όταν εμείς οι άνθρωποι συναντιόμαστε για τον ίδιο λόγο κάπου, νιώθουμε σαν να γνωριζόμαστε από πάντα. Κάτι τέτοιο νιώθαμε κι εμείς οι τέσσερις εκεί, μέσα στη ζεστή αίθουσα αναμονής. Και περιμέναμε, και περιμέναμε, και περιμεεεεεεεεεεεναμε, αλλά δεν έβγαινε κανείς από το κλειστό γραφείο, για να μπει καινούριος για αίτηση.

Κάποια στιγμή, πήρε το μάτι μου μια ανακοίνωση τοιχοκολλημένη, που έγραφε: "Παρακαλώ, διατηρείτε το χώρο καθαρό, λόγω έλλειψης καθαρίστριας. Ευχαριστούμε."
Αυθόρμητη όπως είμαι γέλασα και το έδειξα και στους υπόλοιπους.
Και περιμέναμε και περιμέναμε και περιμέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεναμε, και κανένας δεν έβγαινε από το κλειστό γραφείο για να μπει ο επόμενος.
Αρχίσαμε όλοι να βαριόμαστε, και να ξεφυσάμε. Κάποια στιγμή, ρώτησα πόσοι υπάλληλοι εξυπηρετούν, και μου απάντησε μια από τις κοπέλες που περιμέναμε μαζί: "Δύο".
Για να καταλάβετε, περιμέναμε ήδη πενήντα λεπτά, και δεν είχε βγει κανένα από τα δυο άτομα που ήταν μέσα και εξυπηρετούνταν.

Εξω ακριβώς από την αίθουσα αναμονής, ήταν μια στάση λεωφορείου. Εγώ για να περάσει η ώρα μου, παρακολουθούσα τον κόσμο που έτρεχε για να προλάβει το λεωφορείο. Κάποιοι το προλάβαιναν, κάποιοι άλλοι όχι. "Τον/την καημένο/η" σκεφτόμουνα κάθε φορά, αφού πρώτα ζούσα το άγχος του, αν θα προλάβαινε ή όχι.

Και περιμέναμε και περιμέναμε και περιμέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεναμε, μέχρι που μετά από μισή ώρα ΑΝΟΙΞΕ Η ΠΟΡΤΑ ΚΑΙ ΒΓΗΚΕ Ο ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΣ!!!!
Μετά από ένα τέταρτο (δεν ξέρω το γιατί, μάλλον για να ξελαμπικάρει ο υπάλληλος;) μπήκε ο επόμενος μέσα. Είχα δηλαδή άλλους δυο μπροστά μου τώρα.
Για να μη σας τα πολυλογώ, η σειρά μου ήρθε μετά από άλλα 40 λεπτά!!!!
ΑΑΑΑΑΧ όταν άνοιξα την κλειστή πόρτα και μπήκα μέσα στο δωμάτιο, νόμισα ότι μπήκα στον παράδεισο. Και γιατί  επιτέλους είχε έρθει η σειρά μου, αλλά και γιατί το δωμάτιο ΕΙΧΕ ΚΛΙΜΑΤΙΣΜΟ!!!  Με παρέλαβε μια καημένη υπάλληλος, που πολύ σύντομα ανακάλυψα ότι ήταν άσχετη από υπολογιστές, και απ' ότι μου εξήγησε, τώρα έμαθε, και την κατέβασαν αυτές τις μέρες από τον πιο πάνω όροφο, για τις αιτήσεις. Χωρίς υπερβολή, έκανε μισή ώρα να μου καταχωρήσει τις περιοχές προτίμησης. Κάποια στιγμή, της εξήγησα πώς να ανεβάζει γρήγορα με το ποντίκι την μπάρα, γιατί με τα βελάκια έκανε δέκα ώρες να βρει τις περιοχές.

Το διασκέδαζα και λίγο. Κάποια στιγμή της ανέφερα την ανακοίνωση με την καθαρίστρια, και μου είπε ότι το υπουργείο δεν πληρώνει πια καθαρίστριες. "Εμείς πληρώνουμε καθαρίστρια, και έρχεται μια φορά την εβδομάδα. Και το χαρτί υγείας εμείς το φέρνουμε" μου είπε.
Είπατε τίποτα;  Ναι έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα. Κι εμείς κάνουμε αιτήσεις για διορισμό χαχαχα.
Μετά από ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΚΑΙ 20 λεπτά, χαιρετούσα τους υπαλλήλους, ευχόμενη καλό καλοκαίρι, και έβγαινα με φτερά στα πόδια έξω από το κτήριο της Β'βάθμιας. Μέχρι να βγω εγώ από το κλιματιζόμενο δωμάτιο, είχε γεμίσει η αίθουσα αναμονής τόσο, που άρχισαν και τα πρώτα προβληματάκια για τη σειρά προτεραιότητας.  Αχ τι καλά που είχα τελειώσει!!!!

Άντε του χρόνου πάλι.
Να περάσετε μια ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΕΡΑ καλοί μου, διαδικτυακοί φίλοι!!!!!!!!!!!!!!!

Πρώτη μέρα διακοπών

Αγαπημένοι μου διαδικτυακοί φίλοι, περνάω την πρώτη μου μέρα διακοπών. Πόσο χάρηκα που δεν ξύπνησα από τις 6:30!!!΄ Βέβαια δεν είμαι ο τύπος που θα κοιμηθεί πολύ, οχτώ και μισή, ήμουνα στο πόδι, έτοιμη να πάω το αυτοκινητάκι μου για σέρβις. Ήδη το καθυστέρησα τέσσερις μήνες. Εννιά η ώρα ήμουν πίσω και έπινα τον καφέ μου με το Γιάννη στη βεράντα. Είπαμε να την απολαύσουμε πριν την κτυπήσει ο καύσωνας. Τώρα είμαστε μέσα, κλειδαμπαρωμένοι. Κατά τη διάρκεια του πρωινού, σκεφτόμουν τι να κάνουν τα παιδάκια μου και οι καλές μου συνάδελφοι στο σχολείο, που κλείνει στις 31 Ιουλίου. (Αυτά είναι τα τυχερά για εμάς που κάνουμε τις ειδικότητες).

Μετά, βρήκα επιτέλους το χρόνο, να ελέγξω ένα βιβλίο μουσικής ποιυ ετοιμάζω, και που δεν είχα το χρόνο να το κάνω όλη τη χρονιά, λόγω τρεξίματος. Το πόσο το απόλαυσα δε φαντάζεστε!!! Τι ευτυχία ένιωθα όση ώρα το ξαναδιάβαζα, και ετοίμαζα την εικονογράφηση (μια πρόχειρη δηλαδή, για να καταλάβει και ο ΄άλλος που θα το δει πώς θα είναι περίπου όταν μπει και η εικόνα. Ο εκδότης μου, μου το είχε ζητήσει και όλο το ανέβαλλα). Είναι ένα βιβλίο, που πραγματικά βγήκε μέσα από την τάξη, την ώρα διδασκαλίας. Είναι ο δικός μου τρόπος με τον οποίο  συστήνω στους μικρούς μου μουσικούς το πεντάγραμμο, τους πρώτους φθόγγους, και τις πρώτες μουσικές αξίες. Όλα μέσα από παιχνίδι και παραμύθια.
Μετά έπαιξα κιθάρα. Ααααχ πόσο το απόλαυσα. Έπαιξα με την ησυχία μου όσα κλασσικά κομμάτια δε βρίσκω το χρόνο να παίξω μέσα στην καθημερινότητά μου. Αλήθεια, πόσα πράγματα στερούμαστε όταν δουλεύουμε. Αλλά από την άλλη Δόξα το Θεό που έχουμε δουλειά, ειδικά στις μέρες που ζούμε.
Όταν με πόνεσε το χέρι (υποφέρω και απο τενοντίτιδα λόγω κιθάρας), σταμάτησα και μπήκα στο μπλοκ μου. Σας έριξα όλους μια κλεφτή ματιά και βγήκα. Τι όμορφα και όλο αγάπη σπιτάκια που έχετε όλοι σας!!!

Μη με ρωτήσετε τι μαγείρεψα, καρπούζι φάγαμε. Είμαι κι εγώ μια όμως. Αλλά αφού έκανε τέτοια ζέστη τι άλλο να τρώγαμε, εκτός από φρούτα ή σαλάτα;
Κάποια στιγμή, μπήκα στη σελίδα του υπουργείου παιδείας, και είδα ότι βγήκε η εγκύκλιος για τις αιτήσεις αναπληρωτών και ωρομίσθιων μουσικών στους πίνακες επετηρίδας  Α'βάθμιας και Β'βάθμιας εκπαίδευσης. Οπότε καταλαβαίνετε τι  έχω να τραβήξω αύριο, αφού πρέπει να τρέχω να κάνω την αίτηση. Και να μας καλούσανε, χαλάλι. Πέρσι π.χ. θυμηθήκανε να με καλέσανε το Μάρτιο, για 12 ώρες στο Περιστέρι, σε όλοήμερο σχολείο. Τέλοσπάντων, δεν μπορώ και να μην την κάνω όμως.
Στις 3 πήγαμε με το Γιάννη στο συνεργείο και φέραμε το αυτοκινητάκι μου. Επιτέλους φτιάχτηκε το κλιματιστικό του. Τις τελευταίες μέρες "έλιωνα" μέχρι να γυρίσω από τη δουλειά, στις 2 η ώρα.

Στη συνέχεια μπήκα στο internet για να βρω ιδέες για το πώς ήταν η καθημερινότητα ενός παιδιού της δεκαετίας του 1930. Άρχισα να γράφω ένα παιδικό μυθιστόρημα, (αυτό το σκουλικάκι μέσα μου, δε με αφήνει να ησυχάσω) μέσα από το οποίο θέλω να παρουσιάσω τη ζωή ενός δεκάχρονου παιδιού σε αυτή τη δεκαετία, με τα παιχνίδια του, τα επαγγέλματα της εποχής κ.α. Δε βρίσκω όμως με τίποτα πληροφορίες για τη ζωή τότε, πώς ήταν στο σχολείο, τι παιχνίδια έπαιζαν, κλπ και έχω σκάσει. Σκέφτομαι να πάω σε ένα ΚΑΠΗ να βρω γιαγιάδες (που τις αγαπάω πολύ) και να πάρω πληροφορίες από πρώτο χέρι. Αν ξέρει κανείς από εσάς οτιδήποτε, οποιαδήποτε πληροφορία είναι ευπρόσδεκτη.

Τώρα θα μου πείτε: "Και τι μας νοιάζει εμάς βρε Ροδούλα τι έκανες όλη μέρα";  δεν ξέρω γιατί, αλλά ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας την πρώτη μου μέρα διακοπών,
Να είστε ΠΑΝΤΑ καλά αγαπημένοι μου φίλοι!!!
Σας φιλώ με πολλή αγάπη!!!