Λίγο ακόμη "στικερούλες" για σας, με αγάπη!

Για τις διαδικτυακές μου φίλες, άλλο ένα μικρό απόσπασμα από τις "στικερούλες" με πολλή αγάπη!

Λίγα λόγια για να μπείτε στο νόημα. Οι στικερούλες βρίσκονται στην αυλή του σχολείου, και συζητάνε για ένα διαγώνισμα που έγραψαν, όταν η Βάσια βλέπει τον Αλέξη, ένα αγόρι που της αρέσει:

...«Κορίτσια-κορίτσια, ο Αλέξης» είπε με κομμένη την ανάσα η Βάσια, βάζοντας τελεία στο θέμα.

Τα κορίτσια, ακολουθώντας το βλέμμα της Βάσιας, είδαν απέναντί τους να έρχεται ένα ψηλόλιγνο αγόρι με αθλητικό σώμα και μαύρα ίσια μαλλιά μέχρι τον ώμο. Φορούσε ένα επιτηδευμένα σκισμένο τζιν παντελόνι, και μια αθλητική μπλούζα σε πράσινο ανοιχτό χρώμα. Του πήγαινε πολύ αυτό το ντύσιμο.

Στη Μαργαρίτα έκανε εντύπωση, ο αέρας που είχε αυτό το αγόρι. Περπατούσε αργά με το κεφάλι ψηλά, και το βλέμμα του να κοιτάει ευθεία μπροστά, λες και δεν υπολόγιζε κανέναν. Ούτε και αυτούς τους φίλους του που περπατούσαν δίπλα του.

«Τι ψωνάρα Θεέ μου! Εντάξει είναι ωραίος, αλλά και λίγη ταπεινοφροσύνη δε βλάπτει» σκέφτηκε, παρατηρώντας ταυτόχρονα,  πως αρκετά από τα κορίτσια που βρίσκονταν στο προαύλιο, ακόμα και τα πρωτάκια, τον κοιτούσαν με θαυμασμό. Δεν μπορούσε να το πιστέψει, ότι στη στικερούλα της άρεσε αυτός ο χάλια τύπος.

«Τόσα αγόρια υπάρχουν στο σχολείο αυτόν βρήκε να ερωτευτεί η Βάσια; Έλεος»! σκεφτόταν.

«Αμαν ρε συ Βάσια, πώς σου αρέσει αυτή η ψωνάρα; Εμένα μου έρχεται να του χώσω μια, έτσι για να μάθει να το παίζει κάποιος» εκτονώθηκε λεκτικά η Μαργαρίτα.

«Τι λες παιδάκι μου. Είναι Θεός, δε βλέπεις»; υπερασπίστηκε το «αγόρι» της η Βάσια.

«Καλά, αυτός ούτε που γνωρίζει την ύπαρξή σου, κι εσύ κάνεις όνειρα. Και σιγά μη σου δώσει σημασία. Βάσια, ο τύπος είναι ψώνιο κι εσύ  παλαβή, που κάθεσαι και ασχολείσαι μαζί του. Τον καημένο τον Πέτρο τον έστειλες, που στα ζήτησε κιόλας, και γι’ αυτόν εδώ τον ηλίθιο κάνεις σα χαζή» ξέσπασε η Μαργαρίτα που δε συμφωνούσε καθόλου με το γούστο της στικερούλας της. Το ίδιο και η Βαρβάρα με την Αντιγόνη, που με τη σιωπή τους συναινούσαν.

«Μαργαρίτα  παράτα με έτσι; Αφού το ξέρεις ότι εμένα δε μ’ αρέσουν αγόρια σαν τον Πέτρο. Ξενέρωτος είναι, πολύ βαρετό αγόρι. Ενώ κοίτα αυτόν, δεν είναι θεός»;

«Καλά, καλά, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα» είπε η Μαργαρίτα που της αρέσει πολύ η συγκεκριμένη φράση.

ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΑΤΡΕΜΕΝΑ ΕΦΗΒΑΚΙΑ!!!!

Μόλις τελείωσα ένα καινούριο μυθιστόρημα για έφηβους. Πριν το στείλω σε εκδοτικούς οίκους, θέλω να σας το παρουσιάσω!
Δε θα ήταν δυνατό, αφού έχω παιδιά στην εφηβεία, να μην με προβληματίσουν η συμπεριφορά τους από τη μια, αλλά και η σχέση τους με εμάς τους (ανάξιους πολλές φορες) γονείς από την άλλη. Αυτό που εγώ παρατηρώ, από την πλευρά του γονιού πια, είναι ότι τα παιδιά μας, σε όποια ηλικία και να βρίσκονται, χρειάζονται την ΑΓΑΠΗ και την ΑΠΟΔΟΧΗ μας. Κι εμείς, είμαστε ΥΠΕΎΘΥΝΟΙ για την ψυχική τους ισορροπία, και την αίσθηση ευτυχίας που έχουν . Πρέπει να είμαστε εκεί να τα στηρίζουμε, ειδικά στη δύσκολη περίοδο της εφηβείας τους.
Το βιβλίο μου, πραγματεύεται την καθημερινότητα τεσσάρων έφηβων κοριτσιών, τις στικερούλες, όπως αυτοαποκαλούνται, και τα θέματα που τα απασχολούν. (σχολείο, φιλία, έρωτες, και τη σχέση ενός από αυτά, με την αυταρχική και καταπιεστική μαμά του).
Με μεγάλη μου χαρά, μοιράζομαι μαζί σας ένα απόσπασμα.
Οι στικερούλες έχουν μαζευτεί στο δωμάτιο της Βαρβάρας και ετοιμάζονται για το εξαιρετικά σημαντικό πάρτι μιας συμμαθήτριάς τους.
"...Τα τέσσερα κορίτσια έμοιαζαν σωστές κούκλες, με τα δροσερά, ροδαλά προσωπάκια τους να λάμπουν κάτω από τις πινελιές της φίλης τους.

«Νομίζω ότι είμαστε έτοιμες για αναχώρηση» είπε η Βαρβάρα κοιτώντας με καμάρι τις στικερούλες της. Με αέρα σταρ, τα κορίτσια βγήκαν από το δωμάτιο-βασίλειο τους και κατευθύνθηκαν στο σαλόνι, όπου τις περίμεναν η κυρία Ξένια με την κυρία Ναταλία.

Η δύστυχη  κυρία Ξένια έπρεπε να την ανεχτεί όση ώρα ετοιμάζονταν τα κορίτσια, και να μιλάει μαζί της για τι άλλο, για το σχολείο, τους βαθμούς και όλα τα συναφή.

«Κουκλίτσες γίνατε, φτου σας» είπε η κυρία Ξένια μόλις είδε τα κορίτσια, κάνοντας τα να αισθανθούν πολύ όμορφα.

Ταυτόχρονα το μάτι της, έπιασε την Αντιγόνη να κοιτάζει τη μαμά της με αγωνία και φόβο μαζί, σαν για να την ψυχολογήσει αν ενέκρινε το αποτέλεσμα του καλλωπισμού.  Ασυναίσθητα κοίταξε και η ίδια την κυρία Ναταλία για να δει την απάντηση. Ένιωσε ένα σφίξιμο στο στομάχι μόλις αντίκρισε το βλέμμα της. Έμοιαζε σαν να προσπαθούσε να δημιουργήσει ενοχές στην Αντιγόνη.

Αυτό, είναι και το ισχυρό όπλο της κυρίας Ναταλίας απέναντι στην κόρη της. Με αυτό της επιβάλλεται. Έχει διάφορους τύπους βλέμματος. Αυτό που διατάζει σιωπή, αυτό που επιβάλλει χαμήλωμα του κεφαλιού, αυτό του εκφοβισμού, το άλλο που δημιουργεί ενοχές, αυτό της επιβράβευσης και της ηθικής ικανοποίησης όταν η Αντιγόνη ανακοινώνει εικοσάρια σε διαγωνίσματα, αλλά και απογοήτευσης όταν ανακοινώνει δεκαοκτάρια, γιατί ευτυχώς πιο χαμηλά δεν έχει πέσει μέχρι τώρα σε διαγώνισμα ή τεστ.

Η κυρία Ξένια για να βοηθήσει την Αντιγόνη να αισθανθεί καλύτερα, αλλά και για να υποχρεώσει την κυρία Ναταλία να παραδεχτεί την αλήθεια, έδρασε αμέσως:

«Δεν το παράκαναν τα κοριτσάκια μας, κυρία Ναταλία ε; τι λέτε κι εσείς»;

«Ε, καλές είναι» απάντησε μουτρωμένα και μέσα από τα δόντια της η κυρία Ναταλία.

«Ελάτε θ’ αργήσουμε» είπε η κυρία Ξένια, και οι στικερούλες χαρούμενες, ξεκίνησαν για το πολυπόθητο πάρτι.  ...."

Θα χαρώ να ακούσω τη γνώμη σας.