Είναι κάποια μαθήματα, που τα χαίρομαι περισσότερο από κάποια άλλα. Θέλετε γιατί μου δίνουν την ευκαιρία να πειραματιστώ, θέλετε γιατί μου αρέσει στα συγκεκριμένα να παρατηρώ εκ νέου τις αντιδράσεις των μικρών μου μουσικών, θέλετε γιατί κάθε χρονιά ανανεώνω τις δραστηριότητες και ανυπομονώ να τις δοκιμάσω στην τάξη, άρα να τις αξιολογήσω. Όλα αυτά μαζί τελοσπάντων, με κάνουν να δείχνω αδυναμία σε κάποιες θεματικές ενότητες.
Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, ασχολήθηκα με όρους που αφορούν την ένταση, αλλά και αλλαγή της έντασης μιας  μελωδίας. (Piano, Forte, Crescendo)

Πρώτο μέλημά μου αλλά και μεγάλη πρόκληση, ήταν να τα καταφέρω να μεταδώσω τη συγκεκριμένη γνώση στους τετράχρονους και πεντάχρονους μουσικούς μου, χωρίς να προκαλέσω ανία -για μια ανιαρή τάξη, την ευθύνη έχει ΜΟΝΟ ο εκπαιδευτικός-, αλλά να τους ενθουσιάσω με την καινούρια γνώση.
Ευτυχώς τα καταφέραμε.

Αφού με τη μέθοδο της καθοδηγούμενης ανακαλυπτικής μάθησης, ανακάλυψαν τι σημαίνει piano, forte και crescendo, πάντα μέσα από χιουμοριστικές διαδικασίες που προκαλούν ένα κλίμα εφορίας στην τάξη, προχωρήσαμε σε παιχνίδια εμπέδωσης.

Παίξαμε διάφορα παιχνίδια. Για να μπείτε στην τάξη μας, και να γευτείτε κάτι από την καθημερινότητά μας, σας μεταφέρω τέσσερα από αυτά.:

Παιχνίδι πρώτο
Συμφωνήσαμε,  ότι θα τους δείχνω τα πινακάκια με το forte και το piano, και ανάλογα θα κτυπάνε στο forte τα πόδια τους δυνατά στο πάτωμα, και στο πιάνο σιγανά παλαμάκια.
Όπως καταλαβαίνετε, το αγαπημένο τους ήταν το φόρτε, αφού τους έδινε την ευκαιρία να κτυπήσουν όσο δυνατά ήθελαν στο πάτωμα τα πόδια τους, χωρίς να τους κάνει κανείς παρατήρηση χαχα.


Παιχνίδι δεύτερο
Αφού τους είπα διάφορα,  που τα έκαναν να ψηλώσουν καμιά δεκαριά πόντους, του τύπου είστε σπουδαίοι μουσικοί γι'αυτό σας τα μαθαίνω όλα αυτά, ή  όλα αυτά τα σπουδαία μόνο οι μουσικοί τα γνωρίζουν, αλλά μπορείτε να τα μάθετε και στη μαμά και στον μπαμπά, ήταν έτοιμα για μουσική ακρόαση. Το πόσο σοβαρά κάθισαν και περίμεναν να αναγνωρίσουν τα σημεία piano forte στο μουσικό απόσπασμα που θα ακολουθούσε, είναι απίστευτο.
Για να δώσω και μια δόση χιουμοριστική στο "παιχνίδι" μας (είναι κάτι που λατρεύουν τα παιδια), συμφωνήσαμε όταν ακούνε σημεία forte να σηκώνουν το πόδι, ενώ στα σημεία piano να σηκώνουν το χέρι.

Παιχνίδι τρίτο.
Συμφωνήσαμε να ζωγραφίζω στον πίνακα το Piano το forte και το crescendo, και αυτά να βρίσκουν κάθε φορά, σε ποιο μουσικό όρο ανήκει η ζωγραφιά μου.
Έγραψα λοιπόν σαν επικεφαλίδα τα σύμβολα των όρων, P       F      Cresc. και από κάτω, άρχισα με την κιμωλία, να χρωματίζω στην ουσία.
ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΟΤΙ ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΙ ΧΑΛΑΡΕΣ ΓΡΑΜΟΥΛΕΣ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΤΟ PIANO, OI ENTONEΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΓΙΑ ΤΟ FORTE, ΚΑΙ ΟΙ ΓΡΑΜΜΕΣ ΠΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΖΑΝ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΧΩΝΙ, Η ΑΝΕΜΟΣΤΡΟΒΥΛΟ, ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΤΟ CRESCENDO.
Κάθε φορά, ένα παιδί, ερχόταν και ένωνε ένα από τα σύμβολα της επικεφαλίδας με τα σχέδια.
Δε σας κρύβω ότι εντυπωσιάστηκα!

Παιχνίδι τέταρτο

Μοίρασα σε όλα τα παιδιά από ένα κομμάτι ύφασμα, και τα ρώτησα πώς θα το κουνούσαν, αν άκουγαν μια μελωδία piano. ΟΛΑ ΚΟΥΝΗΣΑΝ ΜΕ ΗΠΕΙΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ, ΤΟ ΥΦΑΣΜΑ ΤΟΥΣ ΧΑΜΗΛΑ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ!
Στην ερώτηση, αν άκουγαν ένα σημείο forte στη μουσική, ΟΛΑ ΚΟΥΝΗΣΑΝ ΜΕ ΕΝΤΟΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΟ ΥΦΑΣΜΑ ΤΟΥΣ, ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥΣ.
Για το crescendo, όσο κι αν σας φαίνεται απίστευτο, (εμένα μου φάνηκε), ΤΑ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΚΟΥΝΗΣΑΝ ΤΟ ΥΦΑΣΜΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ!!!!!

(Έπρεπε να τα βλέπατε στα σημεία crescendo πόσο ενθουσιάζονταν. Ήταν σκέτες γλύκες. Απόσπασμα από τη συμφωνία της έκπληξης του Χάυντν, μέρος 2ο)

Για τα σημεία Piano Forte έβαλα το 2ο από τη συμφωνία της έκπληξης τους Χάυντν

Αφού λοιπόν  συμφωνήσαμε πώς θα τα κουνάνε, άρχισε το παιχνίδι, Έβαλα στο cd player, διάφορες μουσικές επιλογές, που είχαν αρκετά σημεία forte, piano crescendo και το καταδιασκεδάσαμε. Φυσικά είχα κι εγώ το ύφασμά μου, αφού είμαι ένας μουσικός ανάμεσα σε μουσικούς.Σηκωθήκαμε και όρθιοι και εκφράσαμε και με το σώμα μας όλα αυτά.

Στο τελευταίο μάθημα, κάναμε πράξη , αυτά που μάθαμε με ένα τραγουδάκι. Το τραγούδησα πρώτα εγώ, και αυτά παρατήρησαν ποιους από τους όρους που γνωρίζουν χρησιμοποίησα. Στη συνέχεια ακολουθώντας την τυπική διαδικασία διδασκαλίας ενός καινούριου τραγουδιού, το μάθαμε, και όλοι μαζί σαν ομάδα το δουλέψαμε, με τα κρουστά τους όργανα τα παιδιά, και την κιθάρα μου εγώ.

Ο κύκλος αυτός δεν έκλεισε, αφού μας έμεινε άλλος ένας όρος να μάθουμε, το decrescendo. Oπότε όπως καταλαβαίνετε, μας περιμένουν κι άλλες ώρες παιχνιδιού, και διασκέδασης.
Ειλικρινά νιώθω πολύ τυχερή. Η δουλειά μου, είναι κάτι που με δροσίζει, ειδικά σε περιόδους σαν και αυτήν που διανύω.
Καλό Σαββατοκύριακο να έχετε αγαπημένοι μου διαδικτυακοί φίλοι!!!
Σας ευχαριστώ για άλλη μια φορά από τα βάθη της καρδιάς μου για όλα!

Λήξη χρονικής χρονιάς

Σήμερα , έληξε για μένα η σχολική χρονιά. Ήταν μια ιδιαίτερη, συγκινητική μέρα, αφού αποχαιρέτησα τα γλυκά μου παιδάκια, αυτά που του χρόνου θα φύγουν από τον παιδικό σταθμό, για να πάνε σε νηπιαγωγείο. Έκανα μεγάλη προσπάθεια για να μη βουρκώσω την ώρα που τα αποχαιρετούσα, τα αγγελάκια μου, με μια σφιχτή αγκαλιά, και ένα φιλί. Συγκινήθηκαν όμως κι εκείνα, και το φιλί που εισέπραξα από το καθένα τους ήταν τόσο δυνατό και το συνόδευε μια τόσο σφικτή κοψανάσα αγκαλιά, που αλήθεια σας λέω, δεν ξέρω πώς συγκράτησα τα δάκρυά μου.  Ο Δημήτρης μου, μου είπε με ενθουσιασμό:
"Κυρία Ροδούλα, εγώ θα έρχομαι κάθε μέρα από το καινούριο μου σχολείο, και θα κάνουμε μάθημα μαζί μέχρι το βράδυ"!!!
Αποχαιρέτησα όμως και τα μικρά μου, τα πιο αθώα, από τα οποία μερικά, δεν έχουν κλείσει τα τρία ακόμη, και όμως καταλαβαίνουν και ανταποκρίνονται σε ό,τι τους ζητήσω στο μάθημα.
Τους είπα να μην με ψάχνουν τη Δευτέρα, γιατί θα πάω διακοπές.
Και τότε η Αναστασία μου και η Ελπίδα μου μου είπανε με ένα στόμα:
"Θα με πας κι εμένα κυρία Ροδούλα"; (χαχαχα, είναι τόσο γλυκά)
Επέλεξα για το κλείσιμο της χρονιάς, να κάνω μια επανάληψη πάνω στο "καρναβάλι των ζώων" του κύριου Camille saint sans όπως τον λέμε εμείς.
Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, ακούσαμε και δραματοποιήσαμε τον κούκο, το λιοντάρι, τους σκελετούς δεινόσαυρων που είναι μέσα στο μουσείο (εμείς τους ονομάσαμε έτσι, γιατί οι σκελετοί είναι λίγο άγριο σαν όνομα για τα παιδιά αυτής της ηλικίας,κατά τη γνώμη μου) , το ενυδρείο,  και τα καγκουρό.
Σήμερα λοιπόν, παίξαμε το παιχνίδι αναγνώρισης ζώων. Κάθε φορά, έβαζα ένα κομμάτι από αυτά τα πέντε, και  τα πανέξυπνα μικρά μου αγγελάκια (και στα τρία τμήματα), κάθε φορά αναγνώριζαν το ζώο ξεφώνιζαν ενθουσιασμένα το όνομά του,  π.χ. "ΤΟ ΚΑΓΚΟΥΡΩΩΩΩ" και στη συνέχεια το δραματοποιούσαν.
Έπρεπε να ήσασταν από μια μεριά, και να βλέπατε με πόση χαρά και ενθουσιασμό, δραματοποίησαν και τα πέντε μέρη. Μάλιστα  τους σκελετούς δεινοσαύρων και το λιοντάρι, μου ζητούσαν να τα παίξουμε ξανά και ξανά. Το εντυπωσιακό είναι, ότι η προτίμηση αυτή, ίσχυε για όλα τα τμήματα, όλες τις ηλικίες.
Για κάθε ζώο, είχα ετοιμάσει και μια μικρή ιστοριούλα, κάτι που έκανε το κομμάτι πιο ζωντανό και πιο ελκυστικό. Είναι απίστευτο, το πώς η παιδική φαντασία, μεταμορφώνει στη στιγμή την τάξη σε ενυδρείο ή ζούγκλα, ή φωλιά καγκουρό ή ό,τι άλλο τους ζητήσουμε να δουν με τα μάτια της φαντασίας τους.
Ένα είναι σίγουρο, ότι εγώ πέρασα άλλη μία μαγική χρονιά με τους λιλιπούτειους μουσικούς μου!!!

Ακολουθούν το μέρος με το λιοντάρι, στο οποίο σημειώστε, ότι όλα, κατάλαβαν μόνα τους, πότε βρυχάται το λιοντάρι, και το μιμήθηκαν, έτσι καθώς περπατούσαν μέσα στη ζούγκλα!!!!

Αλλά και το ενυδρείο, που σαν πιο ήρεμο κομμάτι, το άφησα τελευταίο, για να ηρεμήσουν και αυτά, μετά από την δραματοποίηση των σκελετών των δεινοσαύρων και των καγκουρό, που είναι αρκετά κινητικά.

Ε, μα τώρα να μη σας βάλω και τους σκελετούς των δυνοσαύρων στο μουσείο, που αν ήταν δυνατόν,θα το "παίζαμε" και είκοσι φορές στη σειρά; χαχαχα

'Οταν η διδασκαλία είναι συνυφασμένη με την ευτυχία!!!!

Αυτό τον καιρό στο σχολείο που δουλεύω, ολοκλήρωσα μαζί με τα παιδάκια μου, την ακρόαση του μουσικού παραμυθιού:
"Ο Πέτρος και ο λύκος" του Ρώσσου μουσικοσυνθέτη Προκόφιεφ.
Όλη η διαδικασία, κράτησε τέσσερις διδακτικές ώρες, κι εγώ για άλλη μια φορά γεύτηκα τη χαρά και την ικανοποίηση που παίρνω, κάθε φορά που βλέπω ότι αυτά που ήθελα να μεταδώσω, τα μετέδωσα, ξεπερνώντας για άλλη μια φορά τις προσδοκίες μου!!!!
Άρχισα συστήνοντας τον κύριο Προκόφιεφ στα παιδιά, μέσα από διάφορες φωτογραφίες του συνθέτη, τόσο από την προσωπική του ζωή, με τη γυναίκα του και τα παιδιά του, όσο και από την μουσική του πορεία. Στη συνέχεια τους μίλησα για το μουσικό παραμύθι, και εδώ τους σύστησα τις οικογένειες των οργάνων (πνευστα-έγχορδα-και κρουστά (αυτήν ήδη τη γνωρίζουν, αφού χρησιμοποιούμε κρουστά οργανάκια στο μάθημα της μουσικής)
Την ακρόαση τη χώρισα σε 2 μέρη. Στο πρώτο μάθημα ακούσαμε το μισό παραμύθι, και στο δεύτερο το ολοκληρώσαμε.
Στο τρίτο μάθημα ήταν σε θέση πια να αναγνωρίζουν οπτικά και ακουστικά αρκετά πνευστά όργανα, όπως το φλάουτο, κλαρινέτο, φαγκότο, γαλλικό κόρνο, και τότε δοκίμασα κάτι για πρώτη φορά με παιδάκια αυτής της ηλικίας. Δραματοποιήσαμε διάφορα μέρη του μουσικού παραμυθιού.
Εγώ είχα σκοπό να απομονώσω σκηνές, αλλά τα ίδια τα παιδιά, με οδήγησαν να κάνω κάτι, που δεν πίστευα ότι θα μπορούσε να γίνει. Ξεκινήσαμε από την αρχή την ακρόαση, δραματοποιώντας κάθε σκηνή!!!
Για να ικανοποιηθούν όλα τα παιδιά, σε κάθε σκηνή, αναλάμβανε διαφορετική ομάδα τη δραματοποίηση. Η έκπληξη μου ήταν μεγάλη, όταν ακόμα και τα τρίχρονα, αναγνώριζαν πχ τη φωνή του φλάουτου που έκανε το πουλάκι και του όμποε που έκανε την πάπια, και μιμούνταν το πουλάκι και την πάπια τα παιδιά που τα υποδύονταν, αντίστοιχα όποτε άκουγαν το κατάλληλο όργανο. Ήταν πραγματικά συγκινητικό, να βλέπω τα παιδάκια μου να μπαίνουν τόσο καλά στο ρόλο τους, και να αναγνωρίζουν το όργανό του το καθένα. Ένιωθα ενθουσιασμένη, τόσο εγώ, όσο και τα ίδια. Η ολοκλήρωση της δραματοποίησης κράτησε δυο διδακτικές ώρες. Το εντυπωσιακό δε, είναι που, από τη μια Τετάρτη στην άλλη, μέχρι το επόμενο μάθημα, κάθε μέρα με ρωτούσαν πότε θα κάνουμε τον Πέτρο!
Χαίρομαι, γιατί  είμαι σίγουρη, ότι η όλη διαδικασία, έχει τυπωθεί στη μνήμη τους ευχάριστα, και θα τη θυμούνται για πάντα. Ένα παιδάκι, μου είπε ότι είδε στον ύπνο του την πάπια και το πουλάκι! Μια καλή μου συνάδελφος, μου είπε ότι την ώρα που με τα παιδιά της διπλανής τάξης, ακούγαμε το μουσικό παραμύθι, τα παιδάκια στη δική της τάξη (2-3χρονών) αναγνώρισαν το μουσικό παραμύθι και μιλούσαν ψιθυριστά για να μπορούν να το ακούνε. Δεν είναι γλύκες;;;  Το να δουλεύεις με παιδιά είναι ΕΥΤΥΧΙΑ!!!!!

Ακούγονται οι τρεις τελευταίες σκηνές, που είναι και οι αγαπημένες των παιδιών. Η πρώτη είναι η πετυχημένη προσπάθεια του Πέτρου, να πιάσει  το λύκο.με τη βοήθεια του φίλου του του πουλιού. Η δεύτερη, είναι η είσοδος των κυνηγών, που τους εμποδίζει ο Πέτρος να σκοτώσουν το λύκο, και τους ζητά να τον μεταφέρουν όλοι μαζί στο ζωολογικό κήπο, και τέλος ακούγεται η πομπή προς το ζωολογικό κήπο, με όλους τους ήρωες.

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΜΕ ΓΛΥΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΟΥΛΕΣ!!!

Όταν κανείς δουλεύει με παιδάκια, ειδικά μικρά σε ηλικία τριών-τεσσάρων χρονών, έχει την τύχη και την ευτυχία, να ακούει, σχεδόν καθημερινά, κουβεντούλες που τον ξετρελαίνουν, τον χαλαρώνουν, τον κάνουν να χαμογελάει, τον γλυκαίνουν, και γενικότερα τον αποτοξινώνουν!
Με αφορμή μια συζήτηση που έγινε στην τάξη των μικρών προνήπιων ανάμεσα στη δασκάλα της τάξης και ένα τετράχρονο παιδάκι, σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας δυο τρία παρόμοια περιστατικά, έτσι για να σας χαλαρώσω, αφού τα σαββατοκύριακα πρέπει να λειτουργούν χαλαρωτικά, επαναφορτιστικά.
ΚΟΥΒΕΝΤΟΥΛΑ ΠΡΩΤΗ:
Η δασκάλα της τάξης (που μου διηγήθηκε και τη συζήτηση), διάβαζε στα παιδάκια ένα παραμυθάκι με ένα κουνελάκι, του οποίου η μαμά κουνέλα ήταν έγκυος. Μια μέρα λοιπόν, πήγε η γιαγιά να παραλάβει το κουνελάκι από το σχολείο.
Σε αυτό το σημείο, η δασκάλα ρώτησε:
"Γιατί πήγε η γιαγιά να πάρει το κουνελάκι από το σχολείο;"
ΠΑΙΔΑΚΙ: "ΓΙΑΤΙ Η ΜΑΜΑ ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΓΕΝΝΗΣΤΗΡΙΟ"
Δασκάλα: "Και τι είναι το γεννηστήριο;"
ΠΑΙΔΑΚΙ: "ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΑΓΑΖΙ, ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΟΙ ΜΑΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΓΕΝΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΤΟΥΣ!!!"

ΚΟΥΒΕΝΤΟΥΛΑ ΔΕΥΤΕΡΗ:
Αυτή η συζήτηση έγινε πριν από αρκετά χρόνια, όταν η δική μου κόρη ήταν τρία και μισό. Είχαμε πάει τη μεγαλύτερη στο δημοτικό, και γυρνούσαμε με τη Σταυρούλα πίσω, με τα πόδια. Είχε βρέξει το προηγούμενο βράδυ, και ο δρόμος ήταν βρεγμένος. Η Σταυρούλα λοιπόν έτσι όπως περπατούσαμε, κοιτούσε το δρόμο όταν ξαφνικά λέει σοβαρά-σοβαρά:
"ΒΡΟΧΗΣΕ ΤΟ ΒΡΑΔΥ Ε, ΜΑΜΑ;"
Εγώ παραμένοντας σοβαρή, παρόλο που ήθελα να σκάσω στα γέλια της απάντησα:
"Ναι, έβρεξε πολύ χθες"

ΚΟΥΒΕΝΤΟΥΛΑ ΤΡΙΤΗ:
Αυτή η συζήτηση, έγινε σε ένα σχολείο που δούλευα παλιότερα. Ήμασταν στην τάξη, έτοιμοι για το μάθημα της μουσικής, όταν πετάχτηκε ένα παιδάκι και μου λέει:
"ΚΥΡΙΑ ΡΟΔΟΥΛΑ ΠΗΓΑ ΣΤΟΝ ΚΟΥΕΡΑ ΕΧΘΕΣ ΚΑΙ ΕΚΟΨΑ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΟΥ!!!!"
Πριν προλάβω να πω οτιδήποτε, πετάχτηκε ένα άλλο παιδάκι και λέει στο συμμαθητή του:
"ΔΕΝ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΚΟΥΕΕΕΡΑΑΑ"
"ΤΟΝ ΛΕΝΕ!!!"
"ΟΧΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΚΟΥΕΡΑ, ΚΟΥΡΛΕΑ ΤΟΝ ΛΕΝΕ!!!"
Τότε μπήκα κι εγώ στη συζήτηση:
"Μα τι όμορφος που έγινες Κώστα μου (φανταστικό όνομα). Ο ΚΟΥΡΕΑΣ σε  ΚΟΥΡΕΨΕ πολύ όμορφα"

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!!

Νομίζω ότι για να ολοκληρωθεί η ανάρτηση, χρειάζεται και η παρουσία παιδιών!!!

Στ' αλήθεια τώρα ποιος φταίει, τα παιδιά, ή εμείς;

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Η Αννούλα στην κατασκήνωση"

"...Σηκώθηκαν λοιπόν όλα τα παιδιά, μαζί και η Αννούλα, και έκαναν ένα μεγάλο τρενάκι, περιμένοντας υπομονετικά τη σειρά του το καθένα, για να σερβιριστούν. Η Αννούλα στεκόταν ανάμεσα στη Λίζα που ήταν πίσω της και στη  Δήμητρα που στεκόταν μπροστά της, και έτσι, καθώς προχωρούσαν, είχε καρφώσει με το βλέμμα της ένα ταρτάκι που της φάνηκε πως είχε πάνω του την πιο κόκκινη και πιο μεγάλη φράουλα. Συνηθισμένη από το σπίτι της , που ήξερε πως είχε προτεραιότητα στην επιλογή γλυκού ή φαγητού και έπαιρνε πάντα το καλύτερο κομμάτι -μάλιστα, αν τύχαινε να θέλει κάποιος άλλος το "δικό" της κομμάτι, γινόταν ολόκληρο θέμα και τελικά νικούσε η Αννούλα-, συνηθισμένη λοιπόν από το σπίτι της, θεωρούσε πως το καλύτερο κατά τη γνώμη της ταρτάκι έπρεπε να το πάρει η ίδια. Μόλις ήρθε η σειρά της καημένης της Δήμητρας, και σερβιρίστηκε, η Αννούλα έπαθε αμόκ. Της είχε πάρει το ταρτάκι ΤΗΣ. Αμέσως αντέδρασε:
"Έι,  εγώ το θέλω αυτό!" της είπε και την τράβηξε απότομα από το χέρι.
"Γιατί;" ρώτησε έκπληκτη η Δήμητρα.
"Γιατί έτσι, εγώ το ήθελα."
Τότε επενέβη η Λίζα.
"Αννούλα, επιτέλους! Θα σταματήσεις να φέρεσαι σαν μωρό; Πού να ήξερε η Δήμητρα ότι είχες βάλει στο μάτι το ταρτάκι που πήρε; Ας της έλεγες να σ' το αφήσει στο κάτω κάτω. Ή ας της το ζητούσες ευγενικά, και αυτή αν ήθελε να σ' το δώσει. Είσαι όμως πολύ αγενής".
Η Αννούλα για άλλη μια φορά τά 'χασε, όμως δεν μπορούσε μέσα σε μια στιγμή- και με το δίκιο της εδώ που τα λέμε- να αναθεωρήσει το πιστεύω που είχε τόσα χρόνια: πως της αναλογούσε πάντα το καλύτερο κομμάτι, είτε ήταν φαγητό είτε γλυκό. Γι' αυτό συνέχισε:
"Σιγά μην τη ρωτήσω κιόλας. Εγώ θα το πάρω γιατί εγώ το ήθελα πρώτη" , είπε και έκανε να αρπάξει το ταρτάκι από το πιάτο της Δήμητρας που την κοιτούσε αποσβολωμένη, όπως και τα άλλα παιδιά, μια και πάλι είχε γίνει το επίκεντρο της κατασκήνωσης και μάλιστα ακούγονταν ήδη γέλια και ψίθυροι ολόγυρά της. Καθόλου όμως δεν την ένοιαζε την Αννούλα, γιατί το μόνο που ήθελε ήταν να πάρει το ταρτάκι ΤΗΣ.
Τότε η Λίζα, πολύ θυμωμένη πια, είπε:
"Αφού είσαι έτσι δεσποινίς μου, δε θα φας κανένα ταρτάκι. Γύρνα αμέσως πίσω στη σκηνή μας, γιατί ξεπέρασες τα όρια πια. Μπορείς να φέρεσαι όσο απαίσια θέλεις, αφού αυτή τη συμπεριφορά επιλέγεις, να ξέρεις όμως ότι τουλάχιστον εδώ θα έχεις και συνέπειες".
Η Αννούλα έκανε μια απότομη στροφή και πήρε το δρόμο με το κεφάλι ψηλά για το αντίσκηνό τους.
Καθώς περνούσε απ' το "τρενάκι", άκουγε τα πνιχτά γέλια των παιδιών που την κορόιδευαν και με το δίκιο τους, έτσι όπως φερόταν.  ......."

Γνώμη μου, η "σκληρή"  αγάπη μας θα βοηθήσει τα αγγελάκια μας -είτε είναι παιδιά μας, είτε εγγόνια μας, είτε μαθητές μας-  να μεγαλώσουν σωστά.

Καλή δύναμη σε όλους μας!

To διαμάντι που κρύβεται μέσα στα ΄"αλητάκια"!!!

Χριστός Ανέστη, διαδικτυακοί μου φίλοι!

Όταν εργάζεται κανείς με παιδιά, εκπλήσσεται και μαθαίνει καθημερινά. Σήμερα, σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας, μια μοναδική εμπειρία που είχα σε ένα δημοτικό σχολείο της Αθήνας, πριν από πέντε χρόνια.
Υπηρετούσα σαν μουσικός σε ολοήμερο σχολείο, οπότε τα τμήματα, απαρτίζονταν από μαθητές διαφόρων τμημάτων του σχολείου.  Στο συγκεκριμένο τμήμα, συστεγαζόταν η πέμπτη και η έκτη τάξη του σχολείου, με αριθμό παιδιών, περίπου 24 (δε θυμάμαι καλά).
Ανάμεσα στους μαθητές, ήταν και ένα τσιγκανόπαιδο, που μου έκανε εντύπωση η άσχημη εμφάνισή του. Ήταν πάντα καταβρώμικο, με σκισμένα και βρώμικα ρούχα, βρώμικα μαλλιά, νύχια κλπ. Φυσικά δεχόταν τον ρατσισμό σε όλο του το μεγαλείο, αφού κανένας συμμαθητής του δεν το έκανε παρέα. Όσες προσπάθειες και να κάναμε με τους συναδέλφους μου, για να το βοηθήσουμε να ενσωματωθεί στην ομάδα, στάθηκαν άκαρπες, γιατί τα άλλα παιδιά το αντιμετώπιζαν ρατσιστικά, αλλά και το ίδιο έδειχνε -όπως είναι φυσικό, αφού δεν είχε άλλο τρόπο για να αμυνθεί- μια άρνηση. Δε θέλω να εισχωρήσω στην ευθύνη των εκπαιδευτικών σε παρόμοιες περιπτώσεις, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα μου.
Σε ένα από τα μαθήματα μας, δίδαξα το τραγούδι "το μινόρε της αυγής". Είχαμε συμφωνήσει με τα παιδιά, ότι εναλλάξ, θα διαλέγαμε τα τραγούδια που θα μαθαίναμε. Ένα τραγούδι που άρεσε σε αυτά και ένα που άρεσε σε εμένα. Έτσι σέβονταν κάθε τραγούδι που επέλεγα για διδασκαλία.
Όταν τους το τραγούδησα την πρώτη φορά, αρκετά από τα "δικά" μας παιδιά όπως τα αποκαλούσαν κάποιοι συνάδελφοι, έμειναν αδιάφορα, ανέκφραστα. Βέβαια δε θα μου έκανε εντύπωση, αν δεν υπήρχε το "αλητάκι" όπως αποκαλούσαν αρκετοί συνάδελφοι το διαφορετικό παιδί που υπήρχε στην τάξη. Καθώς τους το τραγουδούσα, παρατηρούσα το προσωπάκι του, πόσο συγκινημένο έδειχνε, με αποκορύφωμα το ότι μέχρι να τελειώσει το τραγούδι δάκρυσε.
"Κυρία μας το ξαναλέτε"; με παρακάλεσε συγκινημένο.
"Φυσικά Γιάννη μου (το όνομα είναι φανταστικό) απάντησα, και το έκανα.
Εντύπωση μου έκανε επίσης, που δυο τρεις φορές επέβαλε τη σιωπή στην τάξη με το δικό του "σσσσ", μέχρι να τελειώσει το τραγούδι.
'Οταν ολοκλήρωσα το μάθημα, που κράτησε δυο διδακτικές περιόδους, επαίνεσα όλα τα παιδιά γιατί πραγματικά είχαν βάλει όλα τους τα δυνατά, για να το δουλέψουν όσο πιο καλά μπορούσαν ρυθμικά αλλά και μελωδικά, όμως άφησα τελευταίο το Γιάννη, που τον επαίνεσα ξεχωριστά, για την ευαισθησία που έδειξε, και που μας έδωσε όλους να καταλάβουμε πόσο όμορφη ψυχούλα είχε. Ο ενθουσιασμός που είχε σε όλο το μάθημα, ήταν υποδειγματικός. Και φυσικά, τον επέλεξα να το τραγουδήσει μόνος του, για να βοηθήσω τον ίδιο να εκτιμήσει τον εαυτό του, και να νιώσει ότι έκανε κάτι σπουδαίο, αλλά και για να βοηθήσω τους συμμαθητές του, να τον δουν με άλλο μάτι.
Στο διάλειμμα, διηγήθηκα στους συναδέλφους το περιστατικό, οι οποίοι επίσης εντυπωσιάστηκαν. Στα μαθήματα που ακολούθησαν, ο Γιάννης ήταν ο πιο πρόθυμος μαθητής, αλλά και οι συμμαθητές του, άρχισαν να τον βλέπουν διαφορετικά. Η φωνή του ήταν υπέροχη και είχε μια ευαισθησία σπάνια για παιδί αυτής της ηλικίας.
 Φυσικά ο Γιάννης, συνέχισε το δρόμο που οι άλλοι επέλεξαν γι αυτόν, απουσιάζοντας από το σχολείο για εβδομάδες ολόκληρες, επειδή όπως έμαθα, ο πατέρας του τον πήγαινε στα φανάρια για να "δουλέψει".  Όταν επέστρεφε, όλη η δουλειά που είχε γίνει έπρεπε να ξαναρχίσει, αφού το παιδί ένιωθε ξανά εκτός συνόλου και έπρεπε να κρατά τις άμυνες του. Γινόταν ξανά το σκληρό και απόμακρο παιδί που γνώρισα στην αρχή. Το παιδί που μας φοβόταν.
Ευχή μου, να καταφέρει να κρατήσει το διαμάντι μέσα του! Ευχή μου, να βρεθούν στο δρόμο του άνθρωποι  να το αγαπήσουν, και να το βοηθήσουν να βγάλει προς τα έξω όλη αυτή την ομορφιά που μας έδειξε εμάς ότι κρύβει στην ψυχή του!

Η δύναμη του εκπαιδευτικού

Ο/η εκπαιδευτικός, έχει στα χέρια του/της  μεγάλη δύναμη. Δεν είναι μόνο οι στείρες γνώσεις που μπορεί να μεταδώσει στον μικρό ή μεγάλο μαθητή του/της, είναι και το ότι έχει τη δύναμη να επηρεάσει την ψυχή του, να προάγει τον χαρακτήρα του, να του τονώσει την αυτοπεποίθηση του και την πίστη στον εαυτό του!
Ο/η εκπαιδευτικός, είναι ΨΥΧΟΠΛΑΣΤΗΣ!!! 

Η ευθύνη που έχει ο/η κάθε εκπαιδευτικός απέναντι στα παιδιά, είναι τεράστια, και εάν όλοι/όλες τη συναισθάνονταν,  και είχαν την ευαισθησία να αφουγκρασθούν τις ανάγκες του καθενός και της καθεμίας απ' αυτά, (πότε γελάνε γιατί ντράπηκαν ή προσβλήθηκαν και όχι γιατί έχουν θράσος, πότε κάνουν αταξίες γιατί ζητάνε την προσοχή τους, πότε είναι επιθετικά γιατί κάτι τα ταλαιπωρεί και όχι γιατί είναι σκληρά παιδιά, πότε διψάνε για ένα γλυκό τους βλέμμα, μια τόση δα επιβράβευση) τότε ο κόσμος μας θα γέμιζε ανθρώπους υγιείς με πίστη στον εαυτό τους και αγάπη για το συνάνθρωπό τους.
Αλίμονο στις ψυχές εκείνες, που είχαν την ατυχία να πέσουν στα χέρια ασυνείδητων-σκληρών εκπαιδευτικών, που με τις προσβολές και την αδιαφορία τους, τις πληγώνουν ανεπανόρθωτα.
Ο δικός μου   εννιάλογος για τον/την εκπαιδευτικό, είναι ο πιο κάτω:

• Ο/η εκπαιδευτικός δεν δείχνει την αδυναμία του προς οποιοδήποτε παιδί.
• Ο/η εκπαιδευτικός είναι ΑΓΑΠΗ και αναβλύζει αγάπη
• Ο/η εκπαιδευτικός αφουγκράζεται ιδιαίτερα τα συνεσταλμένα παιδιά και τους τονώνει την αυτοπεποίθηση
• Ο/η εκπαιδευτικός δίνει σε όλα τα παιδιά ίσες ευκαιρίες έκφρασης
• Ο/η εκπαιδευτικός επιβραβεύει
• Ο/η εκπαιδευτικός ενεργοποιεί την αίσθηση αλληλεγγύης μεταξύ των μαθητών του
• Ο/η εκπαιδευτικός δεν απογοητεύει, ενθαρρύνει
• Ο/η εκπαιδευτικός είναι προσιτός
• Ο/η εκπαιδευτικός είναι μάνα και πατέρας

Πόσο εύκολα, μπορούμε να κάνουμε ένα παιδί ευτυχισμένο!

Όταν κανείς δουλεύει με παιδάκια προσχολικής ηλικίας, εντυπωσιάζεται, με το πόσο εύκολα μπορεί να τους χαρίσει την ευτυχία, τον κόσμο ολόκληρο.
Εγώ, δουλεύοντας αρκετά χρόνια με μικρά παιδιά, το έχω βιώσει αυτό πάρα πολλές φορές, όμως κάθε φορά που βλέπω την ευτυχία στο προσωπάκι τους, συγκινούμαι βαθιά.
Σήμερα, είχα μπει το πρωί στην τάξη των τρίχρονων για να κάνουμε μουσική, και είχα προλάβει να τους μοιράσω κρουστά όργανα, όταν  ειδοποιήθηκα, ότι εκτάκτως το πρόγραμμα έπρεπε να αλλάξει, κι εγώ να πάω στην μεγαλύτερη τάξη για μάθημα. Για να μην πάρω πίσω τα όργανα έτσι ψυχρά, αφού ξέρω πόσο πολύ περιμένουν την ώρα της μουσικής, γύρισα ενθουσιασμένη στην τάξη, και αρχίζοντας να μαζεύω τα όργανα, τους έλεγα ότι έπρεπε οπωσδήποτε να φύγω, γιατί είχε έρθει ο λαγός του Πάσχα, και ήθελε να μου μιλήσει. Με μεγάλο ενθουσιασμό και τα ίδια με ρωτούσαν αν είναι έξω, και με παρότρυναν να πάω!
Όταν ήρθε η ώρα να ξαναμπώ για μουσική στην μικρότερη τάξη των τρίχρονων, μπούκαρα μέσα ενθουσιασμένη, λέγοντας: "Πού να σας τα λέω!!! Μίλησα με τον λαγό του Πάσχα"!!!!
Παρασύροντας τα με τον δικό μου ενθουσιασμό, άρχισαν χαρούμενα να με ρωτάνε τι μου είπε, πού είναι τώρα, κάποιο με ρώτησε αν φορούσε γάντια -απάντησα αυθόρμητα όχι- , κάποιο άλλο τι χρώμα είναι -απάντησα αυθόρμητα ροζ και άσπρο- αν θα έρθει στην τάξη - είπα όχι, γιατί αγαπάει πολύ τα παιδάκια, όμως τρομάζει άμα είναι πολλά μαζί- κλπ.
Τελικά, τους είπα, ότι με ρώτησε αν γνωρίζουν τα παιδιά κάποιο πασχαλινό τραγούδι, και ότι θα βρίσκεται έξω από την τάξη, και θα τα χειροκροτήσει αν τραγουδήσουν όμορφα.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο όμορφα τραγούδησαν το τραγούδι "Η Πασχαλιά", και πόσο όμορφα το υποστήριξαν ρυθμικά με τα κρουστά τους όργανα!
Όταν τελείωσε, χειροκρότησε δυνατά η δασκάλα τους, που βρισκόταν πίσω από την πόρτα,  έπειτα από συνεννόηση με εμένα.
Η έκπληξη, η χαρά και ο ενθουσιασμός τους όταν άκουσαν το χειροκρότημα, δεν περιγράφεται με λόγια. Το προσωπάκι τους έδειχνε όλη την ευτυχία που ένιωθαν. Εντυπωσιάστηκα με ένα κοριτσάκι, που δάκρυσε από συγκίνηση.
Για άλλη μια φορά, είδα, το πόσο εύκολα μπορούμε να χαρίσουμε στα παιδιά την ευτυχία!

Η ταμπέλα του "κακού" παιδιού

Σήμερα στο μάθημα της μουσικής, -με τρίχρονα παιδάκια- μοίρασα όπως κάθε φορά, κρουστά όργανα. Σαν μουσικοί κάνουμε τις συμφωνίες μας με τα παιδιά (την ώρα της μουσικής, θεωρώ τον εαυτό μου μουσικό ανάμεσα σε μουσικούς), και σε κάθε μάθημα τις επαναλαμβάνουμε. Στη συγκεκριμένη περίπτωση συμφωνούμε ότι θα φέρονται όμορφα στα κρουστά τους όργανα και θα τα προσέχουν, γιατί είναι φτιαγμένα με μεγάλη αγάπη και πολύ κόπο, διαφορετικά  το παιδί που δεν τηρεί τη συμφωνία μας θα το χάνει.

Ένα παιδάκι λοιπόν, άρχισε να κτυπά τη μαράκα του με δύναμη στο πάτωμα, παρόλο που προηγουμένως είχα ζητήσει να  αφήσουν τα όργανα να ξεκουραστούν στο πάτωμα, μέχρι να τα ξαναχρειαστούμε.

Εάν απλά το παιδάκι έχανε τη μαράκα του, αφού δεν τήρησε τη συμφωνία μας, τότε όλα θα ήταν πολύ φυσιολογικά. Ένα άλλο παιδάκι όμως, άλλαξε την έκβαση αυτή, με την αυθόρμητη παρέμβαση του. "Είσαι πολύ κακό παιδί!!!" φώναξε στο συμμαθητή του.
Και τότε αντέδρασα αστραπιαία.
"Όχι Ανδρέα μου (το όνομα είναι φανταστικό) δεν υπάρχουν κακά παιδιά. Να το θυμάσαι αυτό. Απλά κάποιες φορές τα παιδάκια κάνουν αταξίες. Ακόμα όμως και όταν κάνουν αταξίες, όσο μεγάλες και να είναι, εξακολουθούν να είναι καλά παιδιά. Όλα τα παιδάκια είναι καλά, να το θυμάστε  αυτό. Και αν κάποιος σας πει ότι είστε κακά παιδιά, εσείς να του πείτε "όχι είμαστε καλά παιδιά, απλά κάποιες φορές κάνουμε αταξίες"!!
Ο Ανδρέας έμεινε σκεφτικός, όπως και όλα τα παιδιά της τάξης, όμως φαίνονταν πολύ χαρούμενα με αυτό που άκουσαν. Στο τέλος ο Ανδρέας γύρισε στον Κώστα (το όνομα είναι φανταστικό) και του είπε: "Έκανες αταξία Κώστα"
Φυσικά ο Κώστας έχασε τη μαράκα του για την υπόλοιπη ώρα, όμως δε διαμαρτυρήθηκε, αφού ήξερε ότι δεν είχε τηρήσει τη συμφωνία μας. Εξάλλου το ξέρει, ότι τις ίδιες συνέπειες έχει και κάθε παιδί που δεν τηρεί τη συμφωνία μας.
Ήθελα να μοιραστώ το συγκεκριμένο περιστατικό μαζί σας, γιατί θεωρώ εγκληματικό να βάζουμε την ταμπέλα του "Κακού" σε οποιοδήποτε παιδί. Είναι κρίμα, άδικο. Και δυστυχώς ακούω συνέχεια γύρω μου γονείς, αλλά και εκπαιδευτικούς, να ξεστομίζουν τόσο επιπόλαια αυτή τη φράση: "Είσαι κακό παιδί" ή "Δεν είσαι καθόλου καλό παιδί".
Ας σταματήσουμε λοιπόν να αποκαλούμε τα παιδιά κακά, μόνο και μόνο επειδή έκαναν κάποια αταξία.